«Ο Λαβύρινθος των Πνευμάτων» του Κάρλος Ρουϊθ Θαφόν

«Ο Λαβύρινθος των Πνευμάτων».

Το 4ο βιβλίο της σειράς το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων. Αποτελεί την ολοκλήρωση μιας ιστορίας πολλών ζωών, μιας ιστορίας ηρώων που η μοίρα καθόρισε τις ζωές τους. Μια ιστορία, που αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια. ‘Οπου αν είναι, δε θα ήθελες να το ξέρεις..

Πρόκειται για ένα βιβλίο με δράση – ναι, αγωνία – ναι, πλοκή με πρωταγωνιστές γνώριμους, και πλέον ώριμους χαρακτήρες – ναι, αλλά που οφείλει να διαβαστεί τελευταίο.

Το διαβάζω γιατί οφείλω στον εαυτό μου να μη ξεχνώ.. Να μη ξεχνώ ότι περισσότερο αγαπώ και ότι περισσότερο χάνω..

Για σένα..

Με αγάπη,

Κωνσταντίνα.!

 

Advertisements

«Ατλαντίδα..»

«Για όλα αυτά που ζεις και δεν τα θες..

προχώρα.

Για όλα αυτά που δεν αντέχεις..

βάστα.

Για όλα αυτά που σε πληγιάζουν..

κρύφτα.

 

Κοίτα στα μάτια σου μονάχα για να θυμηθείς

τον παράδεισο που θες εσύ να ζεις..

Κοίτα στα μάτια σου να μη ξεχάσεις

από που έρχεσαι και που θελείς να φτάσεις..

Κοίτα στα μάτια σου να βρεις

τη Αντλαντίδα της χαμένης σου ψυχης..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Αντρέα Καμιλλέρι: Επιθεωρητής Σάλβατορε Μονταλμπάνο

‘Οπως ο Σέρλοκ Χόλμς, ήρωας του ‘Αρθουρ Κόναν Ντόιλ, όπως ο Ηρακλής Πουαρό της Αγκάθα Κρίστι, ή ο αστυνόμος Μπέκας του Γιάννη Μαρή έτσι κι η Ιταλία έχει αποκτήσει το δικό της επιθεωρητή: τον Σαλβατόρε (Σάλβο) Μονταλμπάνο του Αντρέα Καμιλλέρι.

Από το καλοκαίρι βρέθηκαν στα χέρια μου βιβλία του εν λόγω συγγραφέα, κι εκ τότε τα διαβάζω το ένα μετά το άλλο.  Με πυρήνα πάντα τη πόλη της Βιγκάτα (Πόρτο Εμπέντοκλε) κι το αστυνομικό της τμήμα, ο επιθεωρητής Μονταλμπάνο μαζί με τους αστυνόμους του, Μίμι Αουτζέλλο, Φάτζιο και Γκάλλο αλλά και τον κωμικό «στυλοβάτη» του τμήματος Καταρέλλα, εξοιχνιάζουν σε κάθε βιβλίο μια ιστόρια. Κλοπές, ληστείες, δολοφονίες, απαγωγές κι ό.τι άλλο «συνηθισμένο» μπορεί να φανταστεί κανείς μας ότι ερευνά ένα το αστυνομικό τμήμα μιας πόλης. Οποιασδήποτε πόλης. Της δικής μου, της δικής σου πόλης.

Ο Μονταλμπάνο δεν είναι ένας εξωπραγματικός ήρωας. Δεν πρόκειται για μια εκκεντρική ή ιδιαίτερα μοναδική προσωπικότητα, που αναζητείται όταν κανείς άλλος δεν μπορεί να δώσει τη λύση στο εκάστοτε αστυνομικό αίνιγμα. Ο Μονταλμπάνο είναι απλά ένας καθημερινός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που εργάζεται αγαπώντας αυτό που κάνει.

Στα βιλία όπως «Ο χορός του γλάρου», «Το κυνήγι του θησαυρού», «Ακτίνα Φωτός», «30 ημέρες με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο» αλλά κι πολλά άλλα ακόμη, γελάς, προβληματίζεσαι, αγχώνεσαι, φοβάσαι, συγκλονίζεσαι, διασκεδάζεις.

Τα διαβάζω γιατί το απλό και το καθημερινό είναι αυτό που σε αγγίζει και σε γοητεύει.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

 

«The fault in our stars» by John Green

Το εν λόγω βιβλίο περιγράφει μέσα από μια δύσκολη καθημερινότητα το ταξίδι της αγάπης όπως βιώνεται από δύο νέους που δεν έχουν «χρόνο» στη ζωή.

Είναι ένα πολύ όμορφο κι αισιόδοξο βιβλίο, όπου θα γελάσεις και αναρρωτηθείς αν τελικά απολαμβάνεις κι εσύ τη ζωή, όντας καλά ή όχι.

Το διαβάζω γιατί η ζωή σε «αναγκάζει» να την ζήσεις, να την βιώσεις, να την γνωρίσεις μέσα κι από τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Και αυτό είναι μαγικό-απλά μαγικό.!

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Οι τρεις Σωματοφύλακες» του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρας)

Ποιός δε γνωρίζει τη φράση: «‘Ενας για όλους και όλοι για έναν»?

Το εν λόγω βιβλίο το έψαχνα καιρό – ίσως χρόνια, κάθως είναι εξαντλημένο- και μου προσφέρθηκε αναπάντεχα με ιδιαίτερο τρόπο.. Εξιστορεί το δέσιμο, την αλληλεγγύη, την ενότητα, την βαθιά αγάπη τεσσάρων νέων, τεσσάρων αντρών την εποχή του Ρισελιέ, του Λουδοβίκου του 13ου και των σωματοφυλάκων. ‘Ομως δεν είναι τόσο απλοϊκό όσο ίσως διατυπώνεται.

Στο βιβλίο αυτό δεν περιγράφεται απλώς μια δυνατή φιλία. Συχνά στη ζωή καλείσαι να διαχειριστείς δύσκολες, περίπλοκες και καμιά φορά επικίνδυνες καταστάσεις, όπου η επιτυχής έκβαση αυτών διασφαλίζει την επιβίωση σου. Μόνος σου, δεν τα βγάζεις πέρα στη ζωή.. Χρειάζεσαι ανθρώπους που μπορείς να βασιστείς σε αυτούς, που δε θα σε «αδειάσουνε», ούτε θα σε προδώσουνε, που θα ρισκάρουν για σένα κι οι ίδιοι ίσως το κεφάλι τους αν χρειαστεί.. ‘Εχεις τέτοιους ανθρώπους που θα λειτουργούν αυθόρμητα με αυτό το τρόπο για σένα, γιατί θα λειτουργείς κι εσύ αυθόρμητα το ίδιο γι’αυτούς..

Για σένα μπορεί να είναι η οικογένεια ή ο σύντροφος, για τον διπλανό σου ένας συνάδελφος ή συντοπίτης, για κάποιον άλλον ένας φίλος ή κάποιος άγνωστος έως τότε στη ζωή του άνθρωπος. Αυτοί οι άνθρωποι, όποιοι κι αν είναι στη ζωή του καθενός, αν υπάρχουν, είναι ανεκτίμητοι και ανεκτίμητος είσαι κι εσύ γι’αυτούς..

Το διαβάζω γιατί νιώθω ευγνωμοσύνη στη ζωή μου γι’αυτούς τους ανθρώπους, αν έχω σταθεί τυχερός, και τους αναζητώ μπορώντας να τους αναγνωρίσω πλέον αν δεν τους έχω..

Φιλικά,

Κωνσταντίνα..!

«Η Περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ» του Χ. Φ. Λάβκραφτ

Ο Τσάρλς Ντέξτερ Γουόρντ εξαφανίζεται από το δωμάτιο όπου φυλασσόταν σε μια ψυχιατρική κλινική, χωρίς να αφήσει ίχνος πίσω του και χωρίς κανέναν προφανή τρόπο απόδρασης. Και κάπως έτσι ο Λάβκραφτ μας εισάγει αναδρομικά στον μυστηριακό του κόσμο.. Ξεκινώντας από το τέλος προσπαθεί να μας ξετυλίξει το κουβάρι που μας οδήγησε εκεί. Και είναι όλα τα στοιχεία εκεί.. και όμως δεν είναι!

Η ατμόσφαιρα που επικρατεί σε όλο το βιβλίο, γεμάτη σκιές. Νιώθεις πάντα μια ανατριχίλα σαν να υπάρχει κάτι που διαισθάνεσαι αλλά δεν στο επιβεβαιώνει πουθενά. Δεν προσπαθεί καθόλου να υποκρύψει πράγματα ή να σε παραπλανήσει σε λάθος συμπεράσματα για τον ήρωα. Σου παραδίδει τα πάντα απλά μέσα από ένα υπέροχο πέπλο σιωπής και τρόμου! Ακόμα και ο ίδιος ο ήρωας (Τσαρλς) είναι μια σκιά, ενεργητικός χαρακτήρας αλλά όχι στην επιφάνεια του. Ο Λάβκραφτ δημιούργησε έναν χαρακτήρα που παρά τις σκοτεινές του ιδιότητες και ασχολίες (αποκρυφισμό και διάφορα άλλα) σε προκαλεί κάθε στιγμή να τον συμπαθήσεις.

Το διαβάζω.. γιατί πάει καιρός από τότε που κάτι μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι τέλους.. μέχρι να βγουν αληθινές οι υποψίες που πλανόνται στο βιβλίο από την πρώτη στιγμή. Και γιατί όλο το βιβλίο είναι γραμμένο σαν να προσπαθείς να φωτίσεις με φακό κάτι που σε τρομάζει ήδη.. Οπότε ανάψτε τους φακούς σας και ξεκινήστε..

Καλή ανάγνωση,

Βιβή

«Η ταβέρνα» του Εμίλ Ζολά

Πρόκεται για το δεύτερο βιβλίο του Εμίλ Ζολά που διάβασα (γράφτηκε το 1877) και το οποίο έχει αποτυπωθεί μέσα μου. Διαβάζοντάς το κανείς, παρατηρεί τα συναισθήματα του να εναλλάσσονται, να χαίρεται, να λυπάται, να ελπίζει, να πικραίνεται, να θυμώνει, να απορεί.

Η ηρωίδα του βιβλίου προερχόμενη από φτωχική οικογένεια, ανοίγει τα φτερά της και προσπαθεί να ζήσει τη δική της ζωή στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Με φόντο αυτήν την προσπάθεια ο συγγραφέας αποτυπώνει τις συνθήκες διαβίωσης της τότε εργατικής τάξης και θίγει τη μάστιγα του αλκοολισμού, με γραφή άμεση, καθηλωτική. Το πρόβλημα τίθεται μπροστά στον αναγνώστη και δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο από το να το κοιτάξει κατάματα.

Το διαβάζω γιατί τελικά μπορώ να ξεφύγω από ό.τι έχω ζήσει στο παρελθόν κι απ’ ό.τι ζω στο παρόν?

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!