«Υπερηφάνεια και Προκατάληψη» της Τζέην Ωστεν

Ελίζαμπεθ. Κύριος Ντάρσυ.

Οι ήρωες του βιβλίου, οι πράξεις, οι ενέργειες και σκέψεις των οποίων αποδίδουν όλες τις δυνατές σημασίες – έννοιες των λέξεων «υπερηφάνεια» και «προκατάληψη».

Με φόντο μια έντονα ταξική εποχή και κοινωνική διάκριση, όπου η θέση της γυναίκας είναι η καλλιέργεια και η μόρφωση στο σπίτι με σκοπό ένα καλό γάμο και μόνο, δύο νέοι με διαφορετικές αφετηρίες αλλάζουν  και μετασχηματίζονται ωριμάζοντας εξαιτίας ισχυρών συναισθημάτων.

Με αριστοτεχνική γραφή, εξαιρετική μετάφραση, ολοκληρωμένους χαρακτήρες, το βιβλίο αυτό δεν συγκαταλέγεται τυχαία στη κλασσική λογοτεχνία.

Το διαβάζω γιατί αγαπώ σημαίνει οριοθετώ τον εγωισμό.. Αγαπώ σημαίνει αποδέχομαι, Αγαπώ σήμαινει μένω εδώ.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Ποιός σκότωσε το Ρότζερ Άκροϊντ» της Αγκάθα Κρίστι

Ποιός σκότωσε τον Ροτζερ Άκροϊντ;
Ήδη από τον τίτλο, ακόμα και οι πιο άπειροι αναγνώστες -τέτοιος είμαι κι εγώ- μπορούν να αντιληφθούν το αντικείμενο που πραγματεύεται στο βιβλίο της αυτό η Αγκάθα Κρίστι. Η διάσημη συγγραφέας αστυνομικού μυστηρίου δίνει αριστοτεχνικα ένα-ένα τα στοιχεία του εγκλήματος. Ο πιο αγαπητός ήρωας της, ο Ηρακλής Πουαρό, ξετυλίγει το κουβάρι με μέθοδο.. Ποιός άραγε έκανε το φόνο; Ποιός είχε το κίνητρο; Τι έχει να κρύψει ο κάθε ύποπτος από τον φημισμένο ντετέκτιβ;

Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα καθηλώσει τον αναγνώστη του.
Σε προκαλεί να βρεις τον δράστη πριν τους υπόλοιπους. Μπαίνεις στον πειρασμό να κρατήσεις το δικό σου σημειωματάριο με τα γεγονότα, τις εξομολογήσεις των ηρώων και τους πιθανούς υπόπτους. Να χρησιμοποιήσεις τα μικρά φαιά κύτταρα του εγκεφάλου σου, όπως θα συμβούλευε ο μικροσκοπικός Βέλγος άνδρας με την αλάνθαστη διαίσθηση.

Το διαβάζω γιατί θεωρείται -και πραγματικά είναι- ένα από τα καλύτερα έργα της Αγκάθα Κρίστι. Ένα βιβλίο αστυνομικού μυστηρίου που ρέει μπροστά στα μάτια σου κρατώντας ψηλά το ενδιαφέρον.
Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, έχεις φτάσει στο ανατρεπτικό τέλος της ιστορίας! Αγωνία.. Έχεις βρει τον πραγματικό δολοφόνο;;

Enjoy,

Σωτήρης

«Ο καθηγητής» της Σαρλοτ Μπροντέ

Το ολοκλήρωσα εχθές. Με απορρόφησε..’Ολο τον καιρό που το διάβαζα, όσο κι αν ήμουν κουρασμένη, συνέχιζα κι άλλο..κι άλλη μια σελίδα.. κι άλλη μια.! Σίγουρα ο χρησιμοποιούμενος γραπτός λόγος έπαιξε ρόλο. ‘Αλλωστε αυτό προσδοκά κανείς από ένα κλασσικό έργο.

‘Ενας νέος, έχοντας μόλις ολοκληρώσει τις σπούδες του, χωρίς οικονομικά μέσα, χωρίς ουσιαστική υποστήριξη στην Βρετανία του 19ου αιώνα προσπαθεί να κερδίσει τη ζωή του. Αρχικά να επιβιώσει..και έπειτα, γιατί όχι, να ονειρευτεί, να δημιουργήσει. Βιώνει εμπειρίες, δέχεται ή απορρίπτει βοήθεια, εργάζεται, ερωτεύεται, αγαπάει. Ζεί. Καταφέρνει και ζει τη ζωή που θέλησε.

Το διαβάζω γιατί είναι ανθρώπινο. Από τα λίγα βιβλία που έχω διαβάσει που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ο μύθος που εξιστορεί είναι κοντά στην πραγματικότητα. Στη πραγματική ζωή. Είναι ένα απλό, συντροφικό βιβλίο με ουσία.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Λευκές νύχτες κι άλλες νουβέλες» Φ. Ντοστογιέφσκι

Είναι η πρώτη μου επαφή με Ντοστογιέσκι και σίγουρα κάποιος που είχε διαβάσει περρισότερα να είχε να πει άλλα πράγματα από αυτά που πρόσεξα εγώ διαβάζοντας τις νουβέλες του.

Στην έκδοση που έχω στα χέρια μου περιλαμβάνονται 8 διαφορετικές νουβέλες. Σε όλες οι ήρωες είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένοι με την ηθική πλευρά του εαυτού τους και με το συναίσθημα που ακόμα και όταν κάτι δεν τους πάει καλά δεν μπορείς να νιώσεις άσχημα για αυτούς. Είναι σαν να σου μεταδίδουν μια αίσθηση συναισθηματικής ολοκλήρωσης ή ίσως και ηθικής πληρότητας που έχει εκλείψει από τον κόσμο μας. Ακόμα και όταν οι νύχτες είναι απλά »λευκές» και η κοπέλα διαλέγει άλλον, ακόμα και όταν φτάνει το τέλος του ήρωα για να αποκαλύψει με συγκίνηση ψυχής το λάθος του.. ακόμα και τότε δεν το νιώθεις σαν λάθος.

Σίγουρα και εγώ περίμενα όταν έπιανα στα χέρια μου τον συγκεκριμένο συγγραφέα να με μεταφέρει σε χώρους παγωμένους με ανθρώπους μίζερους και καταθλιπτικούς χωρίς καμιά ελπίδα για την σωτηρία τους. Προς μεγάλη έκπληξη το μόνο που ταίριαξε στις προσδοκίες μου ήταν τα παγωμένα σκηνικά. Οι χαρακτήρες που περιγράφονται είναι έτοιμοι να παραδεχτούν τα λάθη τους ακόμα και αν αυτά σημαίνει να ταπεινώσουν τους ίδιους τους εαυτούς. Και το κάνουν με τόση αυταπάρνηση και τόση προσοχή ώστε να μην θίξουν κανέναν άλλον που είναι σαν να βλέπεις το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπου, όπως θα έπρεπε να είναι.

Φυσικά, αυτή μπορεί να είναι η δικιά μου άποψη και η δικιά μου οπτική γωνία..

Το διαβάζω γιατί είναι μια ευκαιρία να δεις ανθρώπους που φαίνονται μίζεροι να αλλάζουν μπροστά στα μάτια σου..και ίσως μπορέσεις να μεταφέρεις αυτήν την οτπική γωνία και στους  ανθρώπους που κυκλοφορούν γύρω σου.. Και φυσικά είναι πολύ καλό για πρώτη επαφή με έναν συγγραφέα που φημίζεται για το βάρος των βιβλίων του (είναι από τα πιο μικρά του).

Καλή ανάγνωση,

Βιβή

«Εχθροί εξ’αίματος»του Αρκά

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του Αρκά, ο οποίος είναι πάντα επίκαιρος, είναι κλασσικός. Πέρα από τον «Προφήτη», που εκδόθηκε το 2016, αρκετά παλαιότερα, το 2007 είχε εκδοθεί ένα θεατρικό: το » Εχθροί εξ’ αίματος».

Στο έργο του αυτό, ένας άνθρωπος μετά απο τροχαίο πέφτει σε κώμα, και τα όργανα του σώματος αναστατωμένα ψάχνουν να δουν τί γίνεται, τί θα κάνουν. Συμμαχίες, αντιπαραθέσεις και φυσικά το ατομικό ώφελος εις βάρος του συνόλου γίνεται αντικείμενο συζήτησης στις στιχομυθίες του έργου.

Το ποιός θα κερδίσει, αξίζει να το ανακαλύψετε.

Το διαβάζω γιατί χρειάζεται να θυμάμαι πώς  κάποιες φορές χρειάζεται να προστατεύσω τον εαυτό μου με κάθε τρόπο.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«H Κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά (υιος)

Το εν λόγω βιβλίο είναι από τα αγαπημένα μου. Αυτή μια εταίρα, αυτός γόνος καλής οικογένειας. Την ερωτεύεται βαθιά. Τον αγάπησε όσο κανέναν. Οι κόσμοι αταίριαστοι κι η κοινωνία αντίθετη.

Πρόκειται για έναν κλασσικό, ρομαντικό, μεγάλο, μυθιστορηματικό έρωτα που – κακά τα ψέματα – συγκινεί και τις πιο σκληρές καρδιές. Γιατί αξίζει να διαβαστεί?

Το διαβάζω γιατί είναι ωραίο να βλέπεις πως μια γυναίκα βρίσκει το θάρρος κι αλλάζει επειδή αγαπά, και συγκλονιστικό να διαβάζεις πως αυτή η αλλαγή άξιζε τον κόπο..!

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Πρόγευμα στο Τίφφανις» του Τρούμαν Καπότε

Πολλοί αναγνώστες θα γνωρίζουν ήδη πάνω κάτω την υπόθεση από την ομόνυμη ταινία. Μη γελιέστε όμως, το βιβλίο είναι πάντοτε αλλιώς.. Μην επαναπαυτεί κανείς σας και πει οτι ξέρει τι γίνεται στον κόσμο της Χόλυ απλά και μόνο βλέποντας την ταινια. Ούτε βέβαια και διαβάζοντας το βιβλίο μπορείς να είσαι σίγουρος για το τι γίνεται στον κόσμο της. Η Χόλυ Γκολάιτλι, ο βασικός χαρακτήρας του βιβλίου, μια κοπέλα τόσο αληθινά ψεύτικη που καθένας μας αξίζει να την γνωρίσει (όσο σε αφήνει και όσο την φαντάζεσαι) και να αποφασίσει αν την πιστεύει ή όχι.
Γεμάτη ενέργεια, ελευθερία για αυτήν και τους γύρω της, μοιάζει σαν να μην την αγγίζει τίποτα αρνητικό.. Μα όμως μας αποκαλύπτει και η ίδια ακόμα για τις πιο βαθιά μελαγχολικές τις μέρες που δεν ξέρει γιατί μελαγχολεί και που μόνο αν το έχει νιώσει κάποιος μπορεί να ταυτιστεί μαζί της. Το βιβλίο είναι μια αναζήτηση της ευτυχίας, της αγάπης και της ολοκλήρωσης αλλα διατηρώντας την ελευθερία του ατόμου. Αναζήτηση της συνύπαρξης παράλληλα και διαμέσου της ελευθερίας και της διατηρησης του εγώ σου..  Από την άλλη βέβαια μπορεί κάποιος να το δει και σαν απλά μια ιστορία για ένα τρελό τρελό κορίτσι που δεν ξέρει τι του γίνεται..

Το διαβάζω γιατί ταυτίζομαι με την ηρωίδα, γιατί ίσως μαζί να ανακαλύψουμε το «γιατί» μελαγχολείς όταν δεν υπάρχει εμφανής λόγος, γιατί η αγάπη και η ελευθερία ίσως να μην μπορουν να συνυπάρξουν, αλλα ίσως και να μην είναι τόσο κακό πια αυτό.

Καλή ανάγνωση,
Βιβή

«Σχεδόν Διάφανο Γαλάζιο» του Χαρούκι Μουρακάμι.

Ο Μουρακάμι δε στόχευε στον εντυπωσιασμό. Τον ενδιέφερε ο βαθύς τριγμός που μας ωθεί να αναρωτηθούμε εάν ο συμβατικός τρόπος ζωής είναι και η αντικειμενική πραγματικότητα. Μέσα από μια παραληρηματική αφήγηση που ξεφεύγει από τον επιβαλλόμενο καθωσπρεπισμό της σύγχρονης εποχής, ο συγγραφέας στο «Σχεδόν Διάφανο Γαλάζιο» μας ταξιδεύει από τη λογική στην παράνοια, από το αληθινό στο σουρεαλιστικό, μέσω των αισθήσεων και των παραισθήσεων των τραγικών ηρώων του. Ξεπερνώντας τους συμβατικούς κανόνες, ο Μουρακάμι παρουσιάζει μία ιστορία γεμάτη κοινωνικές, ηθικες και συνειδησιακές καταχρήσεις.
Το διαβάζω γιατί ο κόσμος της λογοτεχνίας θα ανιχνεύσει αυτό το κεντρικό, το ξέφρενο δημιούργημα της ανθρωπινής υπόστασης.

Με εκτίμηση,
Νίκος Δημήτριος Φακωτάκης

«Σέρλοκ Χόλμς: Σπουδή στο κόκκινο» του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ

Στο βιβλίο «Σπουδή στο Κόκκινο», μέσα από τα μάτια του Δρ. Ουώτσον, ενός Άγγλου γιατρού, βετεράνου του πόλεμου του Αφγανιστάν, γνωρίζουμε για πρώτη φορά έναν εκκεντρικό και δίχως αμφιβολία ευφυή ντεντέκτιβ, τον Σέρλοκ Χόλμς. Ο φανταστικός αυτός ήρωας του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, δεν είναι ένας κοινός ντετέκτιβ. Είναι ένας άνθρωπος που δεν εφησυχάζει, αεικίνητος, οξυδερκής και με αγαπημένη του ενασχόληση,την εξιχνίαση περίπλοκων εγκλημάτων.

Μέσα από αυτή την ιστορία, γινόμαστε παρατηρητές της αρχής μιας δυνατής φιλίας μεταξύ του Σέρλοκ Χόλμς και του βοηθού του Δρ. Ουώτσον.Η περιπέτειά τους ξεκινά με έναν ανεξιχνίαστο φόνο δίχως στοιχεία καιεξελίσσεται λιτά αλλά και περίτεχνα ταυτοχρόνως, κρατώντας τον αναγνώστη σε εγρήγορση.

Με αφορμή αυτή την πρώτη υπόθεση που συναντά και καλείται να ρίξει φως ο Σέρλοκ Χόλμς με τη βοήθεια του Δρ. Ουώτσον, ανακαλύπτουμε την ιδιόρρυθμη προσωπικότητα του κεντρικού ήρωα και τον δίχως αμφιβολία πρωτότυπο τρόπο έρευνάς του- τον επαγωγικό συλλογισμό και την ανάλυση. Έτσι, με τη συστηματική εξέταση των όσων έπεφταν στην αντίληψή του, παρατηρώντας λεπτομέρειες μιας συμπεριφοράς, ενός τόπου ή ενός προσώπου,  ο ήρωάς μας, διεξάγει με καθαρούς και προσεκτικούς συλλογισμούς, συμπεράσματα για γεγονότα που προηγήθηκαν έως ότου φτάσει με ακρίβεια στην άκρη του νήματος..

Το διαβάζω γιατί… «Αν σου δώσουν μια σειρά γεγονότων, μπορείς να μαντέψεις το αποτέλεσμα. Αν σου δώσουν το αποτέλεσμα, μπορείς  να μαντέψεις  τα γεγονότα;»

Α.Τ.

«O ζητιάνος» του Αντρέα Καρκαβίτσα

‘Οταν έπεσε στα χέρια μου το εν λόγω βιβλίο, ξεκίνησα να το διαβάζω με μεγάλη περιέργεια. Πέρα από τη συνοχή του κειμένου, τον όμορφο λόγο και την γλαφυρή περιγραφή των προσωπικοτήτων των ηρώων, εντυπωσιάστηκα από την πλοκή. Από τη σύλληψη ίσως της ιδέας. Το βιβλίο αυτό περιγράφει την ζωή και τον «τρόπο εργασίας» ενός επαγγελματία πλούσιου – ω ναί- ζητιάνου. Από την αρχή της ιστορίας, όπου ο κατά τ’άλλα «ταλαίπωρος» ζητιάνος φτάνει σε έναν νέο τόπο για να «εργαστεί«,  μέχρι και το τέλος της, ο συγγραφέας με ιδιαίτερη μαεστρία δείχνει πώς η λύπηση και η συμπόνια μπορούν να χειραγωγήσουν και να κατευθύνουν τους ανθρώπους, πόσο δε μάλλον όταν έχουν εντοπιστεί ταυτόχρονα οι ιδιαιτερότητες και οι αδυναμίες τους από τους εν δυνάμει εκμεταλλευτές τους.

Το διαβάζω για να θυμάμαι πως η βοήθεια προς το συνάνθρωπο είναι απαραίτητη άλλα όχι απεριόριστη.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!