«O Κόμης Μοντεκρίστο» του Αλέξανδρου Δουμά

Πρόκειται για ένα πασίγνωστο μυθιστόρημα που αφηγείται την περιπέτεια ένος νέου ανθρώπου που κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε για πολλά χρόνια για αδικήματα που διέπραξαν άλλοι και του τα φόρτωσαν, και για το πως κατάφερε να «εκδικηθεί» γι’αυτήν την αδικία που του στοίχησε ότι είχε περισσότερη αξία – την ίδια του τη ζωή. Αυτό που μ’αρέσει σε αυτό το μυθιστόρημα είναι ότι δεν εκδικείται τους εχθρούς του χρησιμοποιώντας ψεύδη ή μηχανορροφώντας. Δεν γίνεται σαν κι εκείνους, δεν ταπεινώνεται. Αντίθετα, ο ήρωας εξυψώνεται και καταφέρνει να πάρει την εκδίκηση του με το να φέρει στην επιφάνεια ό.τι βρωμοδουλειά κι ατιμία είχαν κάνει οι εχθροί του. Ουσιαστικά δηλαδή ο συγγραφέας αποδίδει δικαιοσύνη.

Το διαβάζω γιατί με κάνει να θυμάμαι πως στη ζωή όλα είναι δανεικά κι πως οι πράξεις μου με ακολουθούν μέχρι το τέλος.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Ο Δον Κιχώτης» του Μιχαήλ Θερβάντες

Το εν λόγω έργο, προτείνεται για όσους πραγματικά αγαπούν τα βιβλία, ενδιαφέρονται για την ουσία κι όχι απλά στο να ολοκληρώσουν ένα βιβλίο για να λένε ότι «το διάβασα κι αυτό«. Ο Δον Κιχώτης είναι ένα δίτομο, πολυσέλιδο έργο, με πλούσια γλώσσα και λεπτομερείς περιγραφές. Χρειάζεται να διαβαστεί παραπάνω από μια φορά, γιατί κρύβει θησαυρούς. Οι χαρακτήρες του έργου κι οι επιδράσεις τους στον κεντρικό ήρωα, τον Δον Κιχώτη -ευπατρίδη- που αυτοανακηρύσσεται ιππότης και ξεκινά για περιπέτειες, σκιαγραφούνται και παρατίθονται βαθμιαία. Κι ουσιαστικά είναι αυτοί (οι χαρακτήρες) που «κινούν» το μύθο. Όπως στο σκάκι: ο στόχος είναι ο Βασιλιάς αλλά όλο το παιχνίδι γίνεται από τα υπόλοιπα πιόνια. Πρόκειται για ένα εμπνευσμένο έργο.

Το διαβάζω γιατί μου μαθαίνει πως μόνο όταν ονειρεύομαι – ρεαλιστικά ή όχι – είμαι και παραμένω ζωντανός.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«100 χρόνια μοναξιάς» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

‘Οταν ολοκλήρωσα αυτό το βιβλίο σκέφτηκα «Αυτό ήταν? Μια αφήγηση της ζωής των μελών μιας οικογένειας? Μια εξιστόριση των δυσάρεστων και ευτυχισμένων στιγμών τους?». Το ακούμπησα στην άκρη και το ξέχασα.’Ετσι νόμιζα. Γιατί ό.τι είχα διαβάσει «δούλευε» μέσα μου. Κι απλά ξαφνικά μετά από κάποιους μήνες κατάλαβα..

Αυτό το βιβλίο περιγράφει με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο πώς είναι δυνατό να περάσεις μια ζωή, μια «αιωνιότητα» με κάποιους ανθρώπους, να μοιραστείς χαρές, και πόνους, και πίκρες και να ζήσεις ευτυχισμένες ή δυστυχισμένες στιγμές μαζί τους, κι όμως να ΜΗΝ έχεις πάψει ποτέ να αισθάνεσαι κι να είσαι μόνος. Τόσο εσύ όσο κι αυτοί. Επισημαίνει την εξής δυσνόητη διαφορά: πώς το γεγονός ότι διαχειρίζεσαι μαζί με άλλους απαιτητικές καταστάσεις δεν συνεπάγεται κατ’ανάγκην πώς τους έχεις νιώσει, πώς σε έχουν νιώσει, πώς τους ξέρεις ή πώς σε ξέρουν.

Το διαβάζω γιατί με οδηγεί να αποφασίσω στο τί «αιωνιότητα» θέλω τελικά να ζήσω.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Δύσκολα Χρόνια» του Τσάρλς Ντίκενς

Πρόκειται για ένα ευφυές βιβλίο από τον πασίγνωστο και τον κλασσικό αυτόν συγγραφέα. Με μεγάλη οξυδέρκεια χειρίζεται τις λέξεις και πίσω από αυτές μεταφέρει πληθώρα μηνυμάτων  για την Αγγλία της εποχής του 1854. Με διπλωματικό τρόπο αναδεικνύει και καυτηριάζει τις συνθήκες ζωής, τις συνθήκες εργασίας αλλά και το «status quo» της χώρας όπως αυτό επικρατούσε τότε, μέσα από την αφήγηση της ιστορίας μια οικογένειας, όπου η μητέρα δεν ζει, και τα δύο παιδιά, ο γιός και η κόρη, βρίσκονται κάτω από τον ισχυρό έλεγχο του αυταρχικού πατέρα τους. Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία βασικά μέρη: την Σπορά, τον Θερισμό και την Σοδιά. Η δομή αυτή αποτελεί και το πιο εντυπωσιακό κατά τη γνώμη μου σε αυτό το βιβλίο, γιατί – όπως ίσως άλλωστε προδιαθέτουν οι ίδιες οι λέξεις που έχουν επιλεγεί για να χαρακτηριστούν τα βασικά μέρη της ιστορίας- σου δείχνει πώς οι ενέργειες που κάνεις εσύ για τον εαυτό σου (ακούσια ή όχι) ή οι άλλοι για σένα δρομολογούν και προδιαγράφουν μια πορεία, μια ζωή. Δείχνει πώς τα βιώματα και τα εκάστοτε κοινωνικά στερεότυπα μπορεί να εγκλωβίσουν, αν δεν φιλτραριστούν και δεν αποδομηθούν στο σωστό τόπο και χρόνο, και να οδηγήσουν σε χαμένες ζωές.

Το διαβάζω γιατί συνειδητοποιώ πόσο κρίσιμα είναι για την ζωή μου τα βιώματα και οι αποφάσεις που παίρνω εγώ για μένα, συνειδητά ή όχι.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Περσέπολις» της Μαργιάν Σατραπί

Πρόκειται για μια αυτοβιογραφία της Ιρανής Μαργιάν Σατραπί που αναφέρεται στα βιώματά της όντας μεταξύ 6-24χρονών, την εποχή όπου θεμελειώθηκε η ισλαμική επανάσταση στη χώρα του Ιράν. Το διαφορετικό αυτού το βιβλίου είναι ότι είναι κόμικ! Με έναν απλό, άκρως παραστατικό τρόπο, ο αναγνώστης αρχίζει να έρχεται – ίσως για 1η φορά- σε επαφή με ένα κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας που για τους περισσότερους από εμάς παρέμενε άγνωστο.

Το διαβάζω γιατί γίνεται η αφορμή να αναζητήσω και να μάθω τα ιστορικά γεγονότα μιας χώρας, η κουλτούρα και ο πολιτισμός της οποίας μου είναι άγνωστη.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Η τελευταία μαύρη γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά

Η τελευταία μαύρη γάτα είναι ένα απολαυστικό μυθιστόρημα για μικρά και μεγάλα παιδιά. Με πρωταγωνιστές διαφόρων χρωμάτων γάτες, οι οποίες σιγά-σιγά εξαφανίζονται, ο αναγνώστης μέσα σε μόλις 350 περίπου σελίδες βλέπει να ξεδιπλώνεται μπροστά του η ίδια η ζωή, ή αλλιώς αυτό που όλοι λέμε «έτσι έχουν, έτσι λειτουργούν τα πράγματα«. Αποτυπώνει την ζωή όπως την έχουν αντιληφθεί όσοι πλησιάζουν στη «δύση» τους, μέσα από τις εμπειρίες ετών. Περιγράφει τη ζωή όπως δεν την γνωρίζουν οι νέοι και δεν την αντιλαμβάνονται ακόμα τα παιδιά. Ευτυχώς για εμάς, οι ευφυείς αλληγορίες του κ. Τριβιζά, καθιστούν αυτό, το κατά τη γνώμη μου διαχρονικό βιβλίο, εύκολα κατανοήτο κι αναγνώσιμο πρωτίστως για τα παιδιά.

Το διαβάζω γιατί: υπενθυμίζει αξίες που οι μεγάλοι έχουν «ξεχάσει» και που οι μικροί πρέπει να ξέρουν.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Η Σκιά του Ανέμου»του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν

Το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι μυθιστόρημα 600 περίπου σελίδων. Ο ήρωάς του, είναι ένα παιδί 10-11 χρόνων, το οποίο μεγαλώνει, χωρίς μητέρα, μαζί με τον βιβλιοπώλη πατέρα του. Λόγω μιας μυστικής και παράξενης για την ηλικία του εμπειρίας, θα οδηγηθεί σιγά-σιγά μέσω μιας αλληλουχίας γεγονότων, σε  καταστάσεις αναντίστοιχες με την ηλικία του που θα τον δοκιμάσουν, θα τον σημαδέψουν, θα τον βάλουν σε κίνδυνο και τελικά θα τον ωριμάσουν και θα τον ανταμείψουν.  Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα όπου έχει μεστή δομή, ωραίες περιγραφές και δυνατή πλοκή.

Το διαβάζω γιατί: περιγράφει το ταξίδι της ενηλικίωσης, έχοντας ως αφετηρία την αγάπη για το βιβλίο και ως πυξίδα τον έρωτα.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!