«Αλλιώτικα»

«Δε με φοβίζει πλέον η σιωπή,
ούτε της μοναξιάς η πίκρα
είναι που αγροικώ στο θρόισμα
να γίνουν όλα αλήθεια.

Μεγάλωσα και άργησα,
άργησα να καταλάβω
κόμπος δε δένει τη ζωή
ούτε και κάτι άλλο..

Δε με φοβίζει πλέον η αυγή
σαν κάνω να ξυπνήσω
είναι που μόνο, μοναχά,
νοστάλγησα ν’ αρχίσω.

Ακούμπησα τα όνειρα μου μες τα χέρια σου
και μακριά σου τώρα πώς να ζήσω..»

Κωνσταντίνα..

Advertisements

«Πονταρίσματα»

«Mε νίκησες ζωή, ξανά..
Κι αυτήν ακόμα τη φορά..
Πάμε ξανά?
Μια παρτίδα ακόμα μοναχά!
Να ονειρευτώ ξανά, να προσπαθώ μετά
και πάλι απ’το μηδέν στο πουθενά.
Πεντόβολα να παίζουμε τα πρωινά μας
στις δύσκολες τις ώρες ασσόδυο οι ματιές
και στις μεγάλες τις χαρές, ρουλέτα τα όνειρά μας
για πονταρίσματα μεγάλα, εξωπραγματικά!
Πάμε ζωή ξανά?
Να ρεφάρω θέλω απόψε,
να μπορώ να ξαναχτίσω,
σε λευκό καμβά να ζωγραφίσω
κι ας έρθουν κύματα τα ντόρτια
χέρι-χέρι κι οι καημοί.
Πείσμα εγώ, εδώ:
Στο ποντάρισμα αυτό όσο και να χάνω, εγώ θα προσπαθώ.»

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

«Κρίκοι»

Της αλυσίδας κρίκοι, διάφανοι μα συμπαγείς,

κοσμούν την άκρη σου.

Δεν τους θωρείς, δεν το μπορείς

και να’ντεχες.. και  να’βλεπες..

δεν το μπορείς.

Μονάχα στέκεις και κοιτάς

ξάφνου παραπατώντας τριγυρνάς,

κι αναζητάς

στου κόσμου τη βοή, στου ήλιου την ανατολή

το σιδερένιο το κλειδί,

όνειρα να ξεκλειδώσεις, καινούργιο δρόμο να οργώσεις.

Μα δε συλλογίστηκες ποτέ αγαπημένε

της εμμονής σου δέσμιος, καταραμένε,

πως μάταια αναζητάς, αυτό που δεν υπάρχει?

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«O Μίτος της Αριάδνης»

«Της ματιάς σου το καθάριο

κρυσταλλώνεται στο χρόνο,

διαρκεί..

Της ψυχής σου η κερκόπορτα είναι

τότε για λίγο ανοιχτή!

Μπαίνω – διαβαίνω, τριγυρνώ

και στο λαβύρινθό σου σ’οδηγώ

το φάντασμα σου για να βρεις

να το σκοτώσεις..

κι ελεύθερος ξανά να νιώσεις.!»

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

 

«Βώλακας»

«Πότε δεν είχα έρθει πιο κοντά σου

Κύριε Εσύ, το θείο αγγιγμά σου

στα σκαλοπάτια του ουρανού

βρέθηκα στην αγκαλιά σου.

 

Ευλογημένος τόπος, ευλογημένο μέρος

Στης Τήνου την αγκάλη 

Βώλακας είναι το χωριό

ψυχής λιμάνι.»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Περπάτημα»

«Φοβάμαι,

Φοβάμαι στο δρόμο εδώ που περπατώ σιμά σου

Φοβάμαι μη χάσω το σκιερό περπάτημα σου

Το βλέμα σου το στοργικό

αυτό που θα’θελε να πει μείνε εδώ.

Τρέμω, ναι τρέμω.

‘Οχι για το δρόμο που ίσως να τελειώσει,

τρέμω γιατί χέρια θα έχω αδειανά

και μόνη πιο μόνη θα βρεθώ ξανά.

Στο πουθενά.»

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

«Λαβύρινθος»

» Το παρόν στέκει εδώ, σε προκαλεί, σε συναρπάζει..

Το παρελθόν σε κατατρέχει, σε θωρεί, σε κυνηγά

κι αυτά που θέλησες στην επιφάνεια φέρνει ξανά..

Το μέλλον σε κοιτά κατάματα και καθρεφτίζει

του εαυτού σου την εικόνα που θροϊζει

φύλλο στον αέρα που ακουμπά, εδώ κι εκεί, σιμά. Από μακριά.

Βυθός μπροστά σου απλώνεται, μη προχωρήσεις..

..της λήθης το λαβύρινθο θα περπατήσεις..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!