«Το πρόσωπό σου»

«Στο πρόσωπο σου η ομορφιά του

κόσμου όλη συμπυκνωμένη και

στο χαμόγελο σου ο ουρανός.!

 

Τ’αστρα όλου του κόσμου τις ευχές να φέγγουν

και το φεγγάρι το δρόμο το προσεκτικό.

 

Είναι η ζωή σκληρή κι ο κόσμος ξένος.

Μα έχεις αγκαλιά για να κρυφτείς

και δύναμη να ξανοιχτείς.

 

Της αθωότητας μονάχα εκείνη τη πρώτη τη πληγή φοβάμαι.

Φοβάμαι μη σκιαχτείς και το ξεχάσεις:

ένα κομμάτι για σένα να φυλάξεις..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Advertisements

«Πρωινό ‘Αστρο» του Γιάννη Ρίτσου

«..[..].. Ώρα καλή κι ώρα χρυσή

ήρθες με την καλήν αυγή

και η αυγή με σένα

να σμίξεις ουρανό και γη

και η ζωή να γίνει

φως και ψωμί

φως και κρασί

φως και γαλήνη..

 

Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη

απ’ τη χαρά που δίνεις..

 

Να το θυμάσαι κοριτσάκι..»

 

Καλώς ήρθες στις αγκαλιές μας..!

«Ατλαντίδα..»

«Για όλα αυτά που ζεις και δεν τα θες..

προχώρα.

Για όλα αυτά που δεν αντέχεις..

βάστα.

Για όλα αυτά που σε πληγιάζουν..

κρύφτα.

 

Κοίτα στα μάτια σου μονάχα για να θυμηθείς

τον παράδεισο που θες εσύ να ζεις..

Κοίτα στα μάτια σου να μη ξεχάσεις

από που έρχεσαι και που θελείς να φτάσεις..

Κοίτα στα μάτια σου να βρεις

τη Αντλαντίδα της χαμένης σου ψυχης..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Δίπλα σου»

Σε θέλω δίπλα μου, εδώ,

να’μαι στην αγκαλιά σου,

να’σαι το σπίτι μου εσύ

κι εγώ δικιά σου.

 

Δίπλα σου στο διάβα της ζωής, στον ίδιο δρόμο,

δίπλα σου στη χαρά μα και στον πόνο..

 

Δίπλα μου να’σαι σαν λυγίσω

σαν φοβηθώ και σαν μ’αφήσω

Δίπλα μου να’σαι για  να θυμάμαι,

πως μ’αγαπάς αληθινά γι’αυτό που θα’μαι..

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Αγάπη

«Ψάχνω να βρω τι να’ναι αυτό που διαρκεί,

που κάνει εσένα Αέναη,

Διαχρονική, Παντοτινή.

 

Να’ναι η ψυχή, το σώμα, η φωνή?

Να’ναι τα μάτια, το φιλί, το Είναι σου, Εσύ?

Εσύ ή και οι δυο μαζί?

Και το μαζί πως γίνεται ένα,

κι αυτό ξανά μαζί?

 

Στίχοι γραμμένοι στο χαρτί

Νήμα χωρίς αρχή,

Νόημα δίχως άκρη,

για σένα που λεν Αγάπη.»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Πεπρωμένο.

«Κι πάλι εδώ..στο ίδιο μέρος..

γνωστός ο δρόμος..χιλιοπερπατημένος..

κι είχα πει δε θα τον περπατήσω άλλη φορά..

ένιωθα καλά, μακριά από έσενα Μοναξιά.

Κι όμως νά, κατάρα γίνεσαι-μέλλον που ξημέρωσε ξανά..

Κι δεν μπορώ να σ’αρνηθώ για ακόμα μια φορά.

 

‘Ηταν αλλιώς όταν με είχες εκεί μέσα.. ήταν αλλιώς..

‘Ενιωθα ήρεμος στην αγκαλιά σου, δύνατος..

Κι όλα αλλάξαν ξαφνικά κι δν μπορώ..

Δεν το μπορώ κι αν σ’αγαπώ, θα σ’αρνηθώ..

Κι με πονάει που φεύγω.. κουράστηκα να φεύγω..

Κουράστηκα να περπατώ το ίδιο πεπρωμένο..

 

Ευτυχισμένες στιγμές: πολλές..

πολλές είχα μαζί σου..

Σαν ηλιαχτίδες πρόβαλαν ξανά μαζί με τη μορφή σου..

Να τις θωρώ αδυνατώ, πληγιάζουν την ψυχή μου..

Είναι σκληρό, πολύ σκληρό να θυμηθώ πως ήσουν η αναπνοή μου..

 

Αν θέλει ο χρόνος και ο καιρός,

τα λόγια τα σωστά ν’αρθρώσεις,

τότε η λέξη, η πράξη, η φράση αυτή η μαγική..

θ’αρκεί..

τον πάγο να τον λιώσει

την κλειδαριά να ξεκλειδώσει

και την καρδιά στη θέση της να ορθώσει.»

 

Μη πιστέψεις ποτέ ότι δε σ’αγάπησα.

 

 

«Για Σένα»

«Σαν χθες μοιάζει που σμίξαμε

ώρες, μέρες, μήνες πέρασαν

κι όλοι οι φόβοι μου προσπέρασαν.

 

Το χέρι σου θέλω να κρατώ,

δίπλα σου να περπατώ,

όμορφες στιγμές μαζί σου να γευτώ.

 

Σ’αγαπώ θα πεις, και σ’αγαπώ θα πω

κι οι δυο Μαζί… Εδώ..,

κανένα όνειρο δεν ήταν πιο αληθινό.»

 

Με αγάπη,

Κωνσταντίνα.!