«Μέση Αγγλία» του Τζόναθαν Κόου

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα βιώνει μια οικονομική κρίση όπου έχει φέρει τα πάνω – κάτω για τη πλειονότητα των Ελλήνων. Είναι γνωστό.  Αλλά μόνο η Ελλάδα? ‘Οχι θα πείτε αφού κι άλλες ευρωπαικές χώρες έχουν συνακόλουθα πληγεί. Κι αυτό είναι γνωστό.  ‘Ομως είναι γνωστό ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει αγγίξει περισσότερο από όσο θα ανέμενε κανείς ισχυρές χώρες, επιδρώντας βαθιά στη κοινωνική συνοχή τους, ισχυρές χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία?

Το βίβλιο του συγγραφέα Τζόναθαν Κόου με τίτλο «Μέση Αγγλία», αποτελεί ένα μικρό παραθύρο σε μια βρετανική πραγματικότητα που σε προβληματίζει καθώς συνειδητοποιείς ότι ίσως είχες μια άλλη εικονα για την ζωή του μέσου Βρετάνου στη σύγχρονη Αγγλία. Με αφορμή τους ήρωες του βιβλίου του «Η Λέσχη των Τιποτένιων» οι οποίοι ξανασυναντιούνται στη «Μέση Αγγλία», ο Τζόναθαν Κόου προσπαθεί τόσο να περιγράψει τη σύγχρονη Αγγλία,  όσο και να ψηλαφίσει τα αίτια που οδήγησαν την Αγγλία σε δημοψήφισμα αποχώρησης/παραμονής από την ΕΕ και στο αποτέλεσμά του. Μέσα από τα στόματα των ηρώων αποκαλύπτει προβληματισμούς, σκέψεις, κοινωνικές τάσεις που φαίνονται ότι υφίστανται στη Μεγάλη Βρετανία εκπλήσσοντας και προβληματίζοντας τον αναγνώστη, με ένα αβίαστο, χαλαρό τόνο, στοχαστικό. Στόχος του βιβλίου δεν είναι να εξηγήσει, παρά μόνο να προβλιματίσει.

Το διαβάζω γιατί μπορεί να αποτελέσει την αρχή για να γνωρίσεις τη κουλτούρα, τα προβλήματα και τις ανησυχίες ενός άλλου λαού.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Advertisements

«Κρίκοι»

Της αλυσίδας κρίκοι, διάφανοι μα συμπαγείς,

κοσμούν την άκρη σου.

Δεν τους θωρείς, δεν το μπορείς

και να’ντεχες.. και  να’βλεπες..

δεν το μπορείς.

Μονάχα στέκεις και κοιτάς

ξάφνου παραπατώντας τριγυρνάς,

κι αναζητάς

στου κόσμου τη βοή, στου ήλιου την ανατολή

το σιδερένιο το κλειδί,

όνειρα να ξεκλειδώσεις, καινούργιο δρόμο να οργώσεις.

Μα δε συλλογίστηκες ποτέ αγαπημένε

της εμμονής σου δέσμιος, καταραμένε,

πως μάταια αναζητάς, αυτό που δεν υπάρχει?

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη» του Fredrik Backman

‘Ενα από τα δώρα γενεθλίων μου ήταν και το συγκεκριμένο βιβλίο. Είχα καιρό να διαβάσω και είχα καιρό να διαβάσω ένα τόσο όμορφο, τόσο γλυκό βιβλίο!

Μια αντισυμβατική γιαγιά, μια πολυκατοικιά με «ιδιαίτερους» ενοίκους και μια απώλεια οδηγούν τη βασική, οσονούπω 8χρόνη ηρωίδα σε ένα ταξίδι ωρίμανσης στη προσπάθεια της να αντιμετωπίσει το θάνατο της γιαγιάς της. Μέσα από τον κόσμο του παραμυθιού ένα παιδί καταφέρνει ομαλά να διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει περιστατικά δυσανάλογα της ηλικίας της. Μέσα από τον κόσμο του παραμυθιού..

Είναι ένα πολύ έξυπνο βιβλίο. ‘Ενα βιβλίο γεμάτο αγάπη.

Το διαβάζω για να θυμηθώ πως φαίνεται ο κόσμος μεσα από τα μάτια ενός 8χρονου παιδιού.

Νίκη μου σ’ευχαριστώ.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«O Μίτος της Αριάδνης»

«Της ματιάς σου το καθάριο

κρυσταλλώνεται στο χρόνο,

διαρκεί..

Της ψυχής σου η κερκόπορτα είναι

τότε για λίγο ανοιχτή!

Μπαίνω – διαβαίνω, τριγυρνώ

και στο λαβύρινθό σου σ’οδηγώ

το φάντασμα σου για να βρεις

να το σκοτώσεις..

κι ελεύθερος ξανά να νιώσεις.!»

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

 

«Βώλακας»

«Πότε δεν είχα έρθει πιο κοντά σου

Κύριε Εσύ, το θείο αγγιγμά σου

στα σκαλοπάτια του ουρανού

βρέθηκα στην αγκαλιά σου.

 

Ευλογημένος τόπος, ευλογημένο μέρος

Στης Τήνου την αγκάλη 

Βώλακας είναι το χωριό

ψυχής λιμάνι.»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Ο Λαβύρινθος των Πνευμάτων» του Κάρλος Ρουϊθ Θαφόν

«Ο Λαβύρινθος των Πνευμάτων».

Το 4ο βιβλίο της σειράς το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων. Αποτελεί την ολοκλήρωση μιας ιστορίας πολλών ζωών, μιας ιστορίας ηρώων που η μοίρα καθόρισε τις ζωές τους. Μια ιστορία, που αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια. ‘Οπου αν είναι, δε θα ήθελες να το ξέρεις..

Πρόκειται για ένα βιβλίο με δράση – ναι, αγωνία – ναι, πλοκή με πρωταγωνιστές γνώριμους, και πλέον ώριμους χαρακτήρες – ναι, αλλά που οφείλει να διαβαστεί τελευταίο.

Το διαβάζω γιατί οφείλω στον εαυτό μου να μη ξεχνώ.. Να μη ξεχνώ ότι περισσότερο αγαπώ και ότι περισσότερο χάνω..

Για σένα..

Με αγάπη,

Κωνσταντίνα.!

 

«Περπάτημα»

«Φοβάμαι,

Φοβάμαι στο δρόμο εδώ που περπατώ σιμά σου

Φοβάμαι μη χάσω το σκιερό περπάτημα σου

Το βλέμα σου το στοργικό

αυτό που θα’θελε να πει μείνε εδώ.

Τρέμω, ναι τρέμω.

‘Οχι για το δρόμο που ίσως να τελειώσει,

τρέμω γιατί χέρια θα έχω αδειανά

και μόνη πιο μόνη θα βρεθώ ξανά.

Στο πουθενά.»

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!