«Βώλακας»

«Πότε δεν είχα έρθει πιο κοντά σου

Κύριε Εσύ, το θείο αγγιγμά σου

στα σκαλοπάτια του ουρανού

βρέθηκα στην αγκαλιά σου.

 

Ευλογημένος τόπος, ευλογημένο μέρος

Στης Τήνου την αγκάλη 

Βώλακας είναι το χωριό

ψυχής λιμάνι.»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Advertisements

«Ο Λαβύρινθος των Πνευμάτων» του Κάρλος Ρουϊθ Θαφόν

«Ο Λαβύρινθος των Πνευμάτων».

Το 4ο βιβλίο της σειράς το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων. Αποτελεί την ολοκλήρωση μιας ιστορίας πολλών ζωών, μιας ιστορίας ηρώων που η μοίρα καθόρισε τις ζωές τους. Μια ιστορία, που αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια. ‘Οπου αν είναι, δε θα ήθελες να το ξέρεις..

Πρόκειται για ένα βιβλίο με δράση – ναι, αγωνία – ναι, πλοκή με πρωταγωνιστές γνώριμους, και πλέον ώριμους χαρακτήρες – ναι, αλλά που οφείλει να διαβαστεί τελευταίο.

Το διαβάζω γιατί οφείλω στον εαυτό μου να μη ξεχνώ.. Να μη ξεχνώ ότι περισσότερο αγαπώ και ότι περισσότερο χάνω..

Για σένα..

Με αγάπη,

Κωνσταντίνα.!

 

«Περπάτημα»

«Φοβάμαι,

Φοβάμαι στο δρόμο εδώ που περπατώ σιμά σου

Φοβάμαι μη χάσω το σκιερό περπάτημα σου

Το βλέμα σου το στοργικό

αυτό που θα’θελε να πει μείνε εδώ.

Τρέμω, ναι τρέμω.

‘Οχι για το δρόμο που ίσως να τελειώσει,

τρέμω γιατί χέρια θα έχω αδειανά

και μόνη πιο μόνη θα βρεθώ ξανά.

Στο πουθενά.»

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

«Λαβύρινθος»

» Το παρόν στέκει εδώ, σε προκαλεί, σε συναρπάζει..

Το παρελθόν σε κατατρέχει, σε θωρεί, σε κυνηγά

κι αυτά που θέλησες στην επιφάνεια φέρνει ξανά..

Το μέλλον σε κοιτά κατάματα και καθρεφτίζει

του εαυτού σου την εικόνα που θροϊζει

φύλλο στον αέρα που ακουμπά, εδώ κι εκεί, σιμά. Από μακριά.

Βυθός μπροστά σου απλώνεται, μη προχωρήσεις..

..της λήθης το λαβύρινθο θα περπατήσεις..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

«Το πρόσωπό σου»

«Στο πρόσωπο σου η ομορφιά του

κόσμου όλη συμπυκνωμένη και

στο χαμόγελο σου ο ουρανός.!

 

Τ’αστρα όλου του κόσμου τις ευχές να φέγγουν

και το φεγγάρι το δρόμο το προσεκτικό.

 

Είναι η ζωή σκληρή κι ο κόσμος ξένος.

Μα έχεις αγκαλιά για να κρυφτείς

και δύναμη να ξανοιχτείς.

 

Της αθωότητας μονάχα εκείνη τη πρώτη τη πληγή φοβάμαι.

Φοβάμαι μη σκιαχτείς και το ξεχάσεις:

ένα κομμάτι για σένα να φυλάξεις..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Πρωινό ‘Αστρο» του Γιάννη Ρίτσου

«..[..].. Ώρα καλή κι ώρα χρυσή

ήρθες με την καλήν αυγή

και η αυγή με σένα

να σμίξεις ουρανό και γη

και η ζωή να γίνει

φως και ψωμί

φως και κρασί

φως και γαλήνη..

 

Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη

απ’ τη χαρά που δίνεις..

 

Να το θυμάσαι κοριτσάκι..»

 

Καλώς ήρθες στις αγκαλιές μας..!

«Ατλαντίδα..»

«Για όλα αυτά που ζεις και δεν τα θες..

προχώρα.

Για όλα αυτά που δεν αντέχεις..

βάστα.

Για όλα αυτά που σε πληγιάζουν..

κρύφτα.

 

Κοίτα στα μάτια σου μονάχα για να θυμηθείς

τον παράδεισο που θες εσύ να ζεις..

Κοίτα στα μάτια σου να μη ξεχάσεις

από που έρχεσαι και που θελείς να φτάσεις..

Κοίτα στα μάτια σου να βρεις

τη Αντλαντίδα της χαμένης σου ψυχης..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!