Και τώρα που μεθύσαμε και αισθανθήκαμε πως είναι η ζήση,

πως είναι ο χρόνος από το μηδέν να αρχινά,

και τώρα που γνωρίσαμε και φανταστήκαμε

μέχρι το αδύνατο πως μοιάζει η χαρά

τώρα λοιπόν πάλι μισοί  γινήκαμε,

δυο άνθρωποι απλοί ξανά,

να προσπαθούν να ζουν συμβατικά.

Κωνσταντίνα.!

Όσα οι στιγμές μας χτίζουν

της αβύσσου οι άγκυρες γκρεμίζουν.

Όσα φιλιά μας ταξιδεύουν

τόσα είναι τα πρέπει που μας δένουν.

Όταν τολμώ να σε ζητήσω,

η ζωή θα με γυρίσει πίσω

κι όταν πονάω για να σ’ αφήσω,

οι θεοί σε φέρνουνε εδώ να ζήσω.

Δρόμοι μπλεγμένοι, δρόμοι γυαλί

κορμιά  μοναχά, κορμιά φυλακή.

Μα σαν οι ψυχές μιλούν,

όλα τριγύρω σιωπούν.

Σ’αγαπώ.

Κωνσταντίνα.!