Ο Μουρακάμι δε στόχευε στον εντυπωσιασμό. Τον ενδιέφερε ο βαθύς τριγμός που μας ωθεί να αναρωτηθούμε εάν ο συμβατικός τρόπος ζωής είναι και η αντικειμενική πραγματικότητα. Μέσα από μια παραληρηματική αφήγηση που ξεφεύγει από τον επιβαλλόμενο καθωσπρεπισμό της σύγχρονης εποχής, ο συγγραφέας στο «Σχεδόν Διάφανο Γαλάζιο» μας ταξιδεύει από τη λογική στην παράνοια, από το αληθινό στο σουρεαλιστικό, μέσω των αισθήσεων και των παραισθήσεων των τραγικών ηρώων του. Ξεπερνώντας τους συμβατικούς κανόνες, ο Μουρακάμι παρουσιάζει μία ιστορία γεμάτη κοινωνικές, ηθικες και συνειδησιακές καταχρήσεις.
Το διαβάζω γιατί ο κόσμος της λογοτεχνίας θα ανιχνεύσει αυτό το κεντρικό, το ξέφρενο δημιούργημα της ανθρωπινής υπόστασης.

Με εκτίμηση,
Νίκος Δημήτριος Φακωτάκης

Στο βιβλίο «Σπουδή στο Κόκκινο», μέσα από τα μάτια του Δρ. Ουώτσον, ενός Άγγλου γιατρού, βετεράνου του πόλεμου του Αφγανιστάν, γνωρίζουμε για πρώτη φορά έναν εκκεντρικό και δίχως αμφιβολία ευφυή ντεντέκτιβ, τον Σέρλοκ Χόλμς. Ο φανταστικός αυτός ήρωας του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, δεν είναι ένας κοινός ντετέκτιβ. Είναι ένας άνθρωπος που δεν εφησυχάζει, αεικίνητος, οξυδερκής και με αγαπημένη του ενασχόληση,την εξιχνίαση περίπλοκων εγκλημάτων.

Μέσα από αυτή την ιστορία, γινόμαστε παρατηρητές της αρχής μιας δυνατής φιλίας μεταξύ του Σέρλοκ Χόλμς και του βοηθού του Δρ. Ουώτσον.Η περιπέτειά τους ξεκινά με έναν ανεξιχνίαστο φόνο δίχως στοιχεία καιεξελίσσεται λιτά αλλά και περίτεχνα ταυτοχρόνως, κρατώντας τον αναγνώστη σε εγρήγορση.

Με αφορμή αυτή την πρώτη υπόθεση που συναντά και καλείται να ρίξει φως ο Σέρλοκ Χόλμς με τη βοήθεια του Δρ. Ουώτσον, ανακαλύπτουμε την ιδιόρρυθμη προσωπικότητα του κεντρικού ήρωα και τον δίχως αμφιβολία πρωτότυπο τρόπο έρευνάς του- τον επαγωγικό συλλογισμό και την ανάλυση. Έτσι, με τη συστηματική εξέταση των όσων έπεφταν στην αντίληψή του, παρατηρώντας λεπτομέρειες μιας συμπεριφοράς, ενός τόπου ή ενός προσώπου,  ο ήρωάς μας, διεξάγει με καθαρούς και προσεκτικούς συλλογισμούς, συμπεράσματα για γεγονότα που προηγήθηκαν έως ότου φτάσει με ακρίβεια στην άκρη του νήματος..

Το διαβάζω γιατί… «Αν σου δώσουν μια σειρά γεγονότων, μπορείς να μαντέψεις το αποτέλεσμα. Αν σου δώσουν το αποτέλεσμα, μπορείς  να μαντέψεις  τα γεγονότα;»

Α.Τ.

‘Οταν έπεσε στα χέρια μου το εν λόγω βιβλίο, ξεκίνησα να το διαβάζω με μεγάλη περιέργεια. Πέρα από τη συνοχή του κειμένου, τον όμορφο λόγο και την γλαφυρή περιγραφή των προσωπικοτήτων των ηρώων, εντυπωσιάστηκα από την πλοκή. Από τη σύλληψη ίσως της ιδέας. Το βιβλίο αυτό περιγράφει την ζωή και τον «τρόπο εργασίας» ενός επαγγελματία πλούσιου – ω ναί- ζητιάνου. Από την αρχή της ιστορίας, όπου ο κατά τ’άλλα «ταλαίπωρος» ζητιάνος φτάνει σε έναν νέο τόπο για να «εργαστεί«,  μέχρι και το τέλος της, ο συγγραφέας με ιδιαίτερη μαεστρία δείχνει πώς η λύπηση και η συμπόνια μπορούν να χειραγωγήσουν και να κατευθύνουν τους ανθρώπους, πόσο δε μάλλον όταν έχουν εντοπιστεί ταυτόχρονα οι ιδιαιτερότητες και οι αδυναμίες τους από τους εν δυνάμει εκμεταλλευτές τους.

Το διαβάζω για να θυμάμαι πως η βοήθεια προς το συνάνθρωπο είναι απαραίτητη άλλα όχι απεριόριστη.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια έντονη προβολή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών. Σε αυτές αποτυπώνονται αρκετά «εξευρωπαϊσμένα» οι συνήθειες κι ο τρόπος ζωής των Τούρκων πολιτών. Το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ, εμφανίζει και τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ. Διαβάζοντάς το, προβληματίστηκα έντονα. ‘Εντονα σχετικά με θεμελειώδεις αρχές. ‘Εντονα σχετικά με το πόσο εύκολα τελικά επιβάλλεται ο φόβος. ‘Εντονα για το ποιά είναι η θέση της γυναίκας στο σύγχρονο κόσμο.

Το διαβάζω γιατί δίνει το στίγμα της σύγχρονης Τουρκίας. Γιατί σε κάνει να αισθάνεσαι πως με τον τούρκικο λαό δεν έχεις να χωρίσεις κάτι. Πώς ο τούρκικος λαός υποφέρει όπως κι ο δικός σου λαός. ‘Η μήπως παραπάνω?

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Το » Άρωμα του ονείρου » είναι ένα έπος που αρχίζει στα δάση της αρχαίας Βοημίας. Εκεί συναντάς τον βασιλιά Αλομπάρ που απομακρύνεται από το βασίλειό του ψάχνοντας απεγνωσμένα να επιτύχει την αθανασία,  την Κούδρα, μια γυναίκα ξεχωριστή, που σύντομα θα γίνει δική του, τον Θεό Πάνα και άλλους πολλούς – και μαζί τους ταξιδεύεις σε άλλους κόσμους γεμάτους χρώματα, μυρωδιές και έντονα συναισθήματα. Ένα βιβλίο γεμάτο όνειρα και αναζητήσεις για την ζωή, για τον άνθρωπο.

Το διαβάζω… γιατί οι περιπέτειες του Αλομπάρ, της Κούδρας και όλων όσων εμπλέκονται με αυτόν τον μαγικό τρόπο στην ιστορια, θα με συνοδεύουν για πάντα!

‘Ευη Κ.

Το συγκεκριμένο βιβλίο εξελίσσεται χρονικά σε ένα αγαπημένο μου μέρος, την Κρήτη. Με φόντο την ιστορία μιας οικογένειας στο νησί, η συγγραφέας μας πληροφορεί για πτυχές της σύγχρονης ιστορίας μας για ένα μέρος, για ένα τόπο, για μια εποχή, όπου οι περισσότεροι από εμάς αγνοούμε.  Αποτελεί ενά πολύ καλό ερέθισμα για να ανατρέξουμε σε ιστορικές πηγές, για να αναζητήσουμε και να μάθουμε  μέσα από την προσωπική μας έρευνα σημαντικά ιστορικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας.

Το διαβάζω γιατί η γνώση δεν σταματάει με την ολοκλήρωση του Λυκείου.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Με αφορμή το φετινό Πάσχα που συμπίπτει με την εργατική Πρωτομαγιά, αλλά και την σημερινή γιορτή της Μητέρας, ο «Επιτάφιος» του Ρίτσου είναι καθ’όλα επίκαιρος. ‘Ενα έργο εμπνευσμένο από τον πόνο μιας μάνας για την απώλεια του γιού της, ένα έργο μνήμης για τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονική.

 «Γιέ μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,

πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,

Πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω

και δε σαλεύεις, δε γροικάς τά που πικρά σου λέω;

…

Γιε μου, ποιά Μοίρα στο’ γραφε και ποιά μου το ’χε γράψει

τέτοιον καημό, τέτοια φωτιά στα στήθεια μου ν’ ανάψει;

…

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μερά Μαγιού σε χάνω

άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες επάνω

στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις

άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης

…

‘Ολα μου τα δειχνες εσύ, παιδί μου κι άρχοντά μου,

Κι ως τα βλεπες όλα έφεγγαν σα να’ταν σ’ώρα γάμου.

…

‘Ετσι άχαρη, με ομόρφαινες, κ’έτσι άμαθη – για κοίτα-

μες στη ματιά σου διάβαζα της ζωής την αλφαβήτα.

…

Τώρα τα μάτια σου έκλεισαν και γω κλείστηκα απ’έξω

Κι ούτε έχω πέτρα να σταθώ και δρόμο πια να τρέξω.

…

Βασίλεψες αστέρι μου, βασίλεψε όλη η πλάση,

κι ο ήλιος, κουβάρι ολόμαυρο, το φέγγος του έχει μάσει.

…

Να’χα τ’αθάνατο νερό, ψυχή καινούργια να’χα,

να σου’δινα, να ξύπναγες για μια στιγμή μονάχα,

να δεις, να πεις, να το χαρείς ακέριο τ’όνειρό σου

να στέκεται ολοζώντανο κοντά σου, στο πλευρό σου…»

Το διαβάζω γιατί ακόμα κι όταν όλοι ξεχνούν η μητέρα θυμάται.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα

Το συγκεκριμένο βιβλίο συγκεντρώνει και μας κάνει γνωστά παραμύθια που λέγονταν στην περιοχή της Μακεδονίας. 35 παραμύθια, 35 διδάγματα, 35 ιστορίες που αποτυπώνουν τις τοπικές συνήθειες της Μακεδονίας διαχρονικά. Αν ψάχνετε κάτι διαφορετικό από τα κοινά, γνωστά παραμύθια θα το βρείτε σε αυτό το βιβλίο.

Το διαβάζω γιατί μικροί και μεγάλοι θα ταξιδέψουν και θα διδαχθούν.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου,  θέλω να προτείνω μια σειρά εξαιρετικών αστυνομικών μυθιστορημάτων που χαρακτηρίζονται από οξυδέρκεια, ανατρεπτική πλοκή και εξαιρετική περιγραφή χαρακτήρων. Πρόκειται για τις ιστορίες του Σέρλοκ Χόλμς, του ‘Αρθουρ Κόναν Ντόιλ και είναι οι παρακάτω:

• Σπουδή στο Κόκκινο
• Το Σήμα των Τεσσάρων
• Οι Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς
• Οι Αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς
• Το σκυλί των Μπάσκερβιλ
• Η Επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς
• Η Κοιλάδα του Φόβου
• Η Τελευταία Υπόκλιση
• Το Σημειωματάριο του Σέρλοκ Χολμς

Καθέ ένα βιβλίο από τα παραπάνω θες απλά να το διαβάζεις ξανά και ξανά.

Το  διαβάζω γιατί τέρπει το νου.!

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Και αυτό το βιβλίο του γνωστού ‘Ιρβιν Γιάλομ είναι κάτι το ιδιαίτερο.

Για όλους μας η ιδέα του «τέλους», του «μοιραίου» του «αναπόφευκτου» είναι ταμπού. Κι όμως δεν θα έπρεπε. Μέσα από αυτό το βιβλίο, ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με το βαθύτερο και πρωταρχικό του φόβο και αναγκαστικά ωριμάζει (ως προς το θέμα αυτό). Ωριμάζει, γιατί συνειδητοποιεί πως έχει μια ζωή, κι όχι πολλές κι ούτε «κάπου αλλού». Κι αν αρχικά, διαβάζοντάς το, νιώθεις μουδιασμένος, όσο προχωρά η ανάγνωση νιωθείς μια ολοένα αυξανόμενη δύναμη να σε κατακλύζει. Απελευθερώνεσαι όταν αντιλαμβάνεσαι πως είναι στα δικά σου χέρια η μοίρα σου και έχεις μια ευκαιρία να ζήσεις όπως ονειρευέσαι. Και πως γι’αυτό αξίζει να προσπαθείς κάθε μέρα.

Το διαβάζω γιατί μαθαίνω να προσπαθώ να ζήσω μια όμορφη ζωή.! Εδώ, σήμερα, τώρα.!

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!