Πεπρωμένο.

«Κι πάλι εδώ..στο ίδιο μέρος..

γνωστός ο δρόμος..χιλιοπερπατημένος..

κι είχα πει δε θα τον περπατήσω άλλη φορά..

ένιωθα καλά, μακριά από έσενα Μοναξιά.

Κι όμως νά, κατάρα γίνεσαι-μέλλον που ξημέρωσε ξανά..

Κι δεν μπορώ να σ’αρνηθώ για ακόμα μια φορά.

 

‘Ηταν αλλιώς όταν με είχες εκεί μέσα.. ήταν αλλιώς..

‘Ενιωθα ήρεμος στην αγκαλιά σου, δύνατος..

Κι όλα αλλάξαν ξαφνικά κι δν μπορώ..

Δεν το μπορώ κι αν σ’αγαπώ, θα σ’αρνηθώ..

Κι με πονάει που φεύγω.. κουράστηκα να φεύγω..

Κουράστηκα να περπατώ το ίδιο πεπρωμένο..

 

Ευτυχισμένες στιγμές: πολλές..

πολλές είχα μαζί σου..

Σαν ηλιαχτίδες πρόβαλαν ξανά μαζί με τη μορφή σου..

Να τις θωρώ αδυνατώ, πληγιάζουν την ψυχή μου..

Είναι σκληρό, πολύ σκληρό να θυμηθώ πως ήσουν η αναπνοή μου..

 

Αν θέλει ο χρόνος και ο καιρός,

τα λόγια τα σωστά ν’αρθρώσεις,

τότε η λέξη, η πράξη, η φράση αυτή η μαγική..

θ’αρκεί..

τον πάγο να τον λιώσει

την κλειδαριά να ξεκλειδώσει

και την καρδιά στη θέση της να ορθώσει.»

 

Μη πιστέψεις ποτέ ότι δε σ’αγάπησα.

 

 

Advertisements

«The fault in our stars» by John Green

Το εν λόγω βιβλίο περιγράφει μέσα από μια δύσκολη καθημερινότητα το ταξίδι της αγάπης όπως βιώνεται από δύο νέους που δεν έχουν «χρόνο» στη ζωή.

Είναι ένα πολύ όμορφο κι αισιόδοξο βιβλίο, όπου θα γελάσεις και αναρρωτηθείς αν τελικά απολαμβάνεις κι εσύ τη ζωή, όντας καλά ή όχι.

Το διαβάζω γιατί η ζωή σε «αναγκάζει» να την ζήσεις, να την βιώσεις, να την γνωρίσεις μέσα κι από τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Και αυτό είναι μαγικό-απλά μαγικό.!

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Για Σένα»

«Σαν χθες μοιάζει που σμίξαμε

ώρες, μέρες, μήνες πέρασαν

κι όλοι οι φόβοι μου προσπέρασαν.

 

Το χέρι σου θέλω να κρατώ,

δίπλα σου να περπατώ,

όμορφες στιγμές μαζί σου να γευτώ.

 

Σ’αγαπώ θα πεις, και σ’αγαπώ θα πω

κι οι δυο Μαζί… Εδώ..,

κανένα όνειρο δεν ήταν πιο αληθινό.»

 

Με αγάπη,

Κωνσταντίνα.!

» Το Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη

«[..] Έτσι μιλώ για σένα και για μένα..

Επειδή σ’αγαπώ, και στην αγάπη ξέρω να μπαίνω σαν Πανσέληνος..

[..]

Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ ακούς..

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ’ ακούς της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
και δε γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς
δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς..

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς
από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς
να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς..

Μες στη μέση της θάλασσας..

από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς
με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς..

Άκου, άκου..
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει -ακούς;
Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιός φωνάζει -ακούς;
Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

21 Μαρτίου : Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, παραθέτω ένα αγαπημένο μου απόσπασμα από το ποίημα ‘Αξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη.

«Μόνος κυβέρνησα τη θλίψη μου

Μόνος αποίκησα τον εγκαταλειμμένο Μάιο

Μόνος εκόλπωσα τις ευωδιές

Επάνω στον αγρό με τις αλκυονίδες

Τάισα τα λουλούδια κίτρινο, βουκόλισα τους  λόφους

Επυροβόλησα την ερημιά με κόκκινο!

Είπα: δε θα’ναι η μαχαιριά βαθύτερη από την κραυγή

Και είπα: δε θα’ναι το ‘Αδικο τιμιότερο απ’το αίμα!

Το χέρι των σεισμών, το χέρι των λιμών

Το χέρι των εχτρών, το χέρι των δικών

Μου, εφρένιασαν εχάλασαν  ερήμαξαν αφάνισαν

Μία και δύο και τρείς φορές

Προδόθηκα κι απόμεινα στον κάμπο μόνος

Πάρθηκα και πατήθηκα σαν κάστρο μόνος

Το μήνυμα που σήκωνα τ’άντεξα μόνος!

 

Μόνος απέλπισα το θάνατο

Μόνος εδάγκωσα μες τον Καιρό με δόντια πέτρινα

Μόνος εκίνησα για το μακρύ

Ταξίδι σαν της σάλπιγγας μες τους αιθέρες!

‘Ηταν στη δύναμή μου η Νέμεση, το ατσάλι κι η ατιμία

Να προχωρήσω με τον κορνιαχτό και τ’άρματα

Είπα: με μόνο το σπαθί του κρύου νερού θα παραβγω

Και είπα: με μόνο το ‘Ασπιλο του νου μου θα χτυπήσω!

Στο πείσμα των σεισμών, στο πείσμα των λιμών

Στο πείσμα των εχτρών, στο πείσμα των δικών

Μου, ανάντισα κρατήθηκα ψυχώθηκα κραταιώθηκα

Μία και δύο και τρείς φορές

Θεμελίωσα τα σπίτια μου στη μνήμη μόνος

Πήρα και στεφανώθηκα την άλω μόνος

Το στάρι που ευαγγέλισα το’δρεψα μόνος! »

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα..!

«Οι τρεις Σωματοφύλακες» του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρας)

Ποιός δε γνωρίζει τη φράση: «‘Ενας για όλους και όλοι για έναν»?

Το εν λόγω βιβλίο το έψαχνα καιρό – ίσως χρόνια, κάθως είναι εξαντλημένο- και μου προσφέρθηκε αναπάντεχα με ιδιαίτερο τρόπο.. Εξιστορεί το δέσιμο, την αλληλεγγύη, την ενότητα, την βαθιά αγάπη τεσσάρων νέων, τεσσάρων αντρών την εποχή του Ρισελιέ, του Λουδοβίκου του 13ου και των σωματοφυλάκων. ‘Ομως δεν είναι τόσο απλοϊκό όσο ίσως διατυπώνεται.

Στο βιβλίο αυτό δεν περιγράφεται απλώς μια δυνατή φιλία. Συχνά στη ζωή καλείσαι να διαχειριστείς δύσκολες, περίπλοκες και καμιά φορά επικίνδυνες καταστάσεις, όπου η επιτυχής έκβαση αυτών διασφαλίζει την επιβίωση σου. Μόνος σου, δεν τα βγάζεις πέρα στη ζωή.. Χρειάζεσαι ανθρώπους που μπορείς να βασιστείς σε αυτούς, που δε θα σε «αδειάσουνε», ούτε θα σε προδώσουνε, που θα ρισκάρουν για σένα κι οι ίδιοι ίσως το κεφάλι τους αν χρειαστεί.. ‘Εχεις τέτοιους ανθρώπους που θα λειτουργούν αυθόρμητα με αυτό το τρόπο για σένα, γιατί θα λειτουργείς κι εσύ αυθόρμητα το ίδιο γι’αυτούς..

Για σένα μπορεί να είναι η οικογένεια ή ο σύντροφος, για τον διπλανό σου ένας συνάδελφος ή συντοπίτης, για κάποιον άλλον ένας φίλος ή κάποιος άγνωστος έως τότε στη ζωή του άνθρωπος. Αυτοί οι άνθρωποι, όποιοι κι αν είναι στη ζωή του καθενός, αν υπάρχουν, είναι ανεκτίμητοι και ανεκτίμητος είσαι κι εσύ γι’αυτούς..

Το διαβάζω γιατί νιώθω ευγνωμοσύνη στη ζωή μου γι’αυτούς τους ανθρώπους, αν έχω σταθεί τυχερός, και τους αναζητώ μπορώντας να τους αναγνωρίσω πλέον αν δεν τους έχω..

Φιλικά,

Κωνσταντίνα..!

«Η Περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ» του Χ. Φ. Λάβκραφτ

Ο Τσάρλς Ντέξτερ Γουόρντ εξαφανίζεται από το δωμάτιο όπου φυλασσόταν σε μια ψυχιατρική κλινική, χωρίς να αφήσει ίχνος πίσω του και χωρίς κανέναν προφανή τρόπο απόδρασης. Και κάπως έτσι ο Λάβκραφτ μας εισάγει αναδρομικά στον μυστηριακό του κόσμο.. Ξεκινώντας από το τέλος προσπαθεί να μας ξετυλίξει το κουβάρι που μας οδήγησε εκεί. Και είναι όλα τα στοιχεία εκεί.. και όμως δεν είναι!

Η ατμόσφαιρα που επικρατεί σε όλο το βιβλίο, γεμάτη σκιές. Νιώθεις πάντα μια ανατριχίλα σαν να υπάρχει κάτι που διαισθάνεσαι αλλά δεν στο επιβεβαιώνει πουθενά. Δεν προσπαθεί καθόλου να υποκρύψει πράγματα ή να σε παραπλανήσει σε λάθος συμπεράσματα για τον ήρωα. Σου παραδίδει τα πάντα απλά μέσα από ένα υπέροχο πέπλο σιωπής και τρόμου! Ακόμα και ο ίδιος ο ήρωας (Τσαρλς) είναι μια σκιά, ενεργητικός χαρακτήρας αλλά όχι στην επιφάνεια του. Ο Λάβκραφτ δημιούργησε έναν χαρακτήρα που παρά τις σκοτεινές του ιδιότητες και ασχολίες (αποκρυφισμό και διάφορα άλλα) σε προκαλεί κάθε στιγμή να τον συμπαθήσεις.

Το διαβάζω.. γιατί πάει καιρός από τότε που κάτι μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι τέλους.. μέχρι να βγουν αληθινές οι υποψίες που πλανόνται στο βιβλίο από την πρώτη στιγμή. Και γιατί όλο το βιβλίο είναι γραμμένο σαν να προσπαθείς να φωτίσεις με φακό κάτι που σε τρομάζει ήδη.. Οπότε ανάψτε τους φακούς σας και ξεκινήστε..

Καλή ανάγνωση,

Βιβή