Αγάπη

«Ψάχνω να βρω τι να’ναι αυτό που διαρκεί,

που κάνει εσένα Αέναη,

Διαχρονική, Παντοτινή.

 

Να’ναι η ψυχή, το σώμα, η φωνή?

Να’ναι τα μάτια, το φιλί, το Είναι σου, Εσύ?

Εσύ ή και οι δυο μαζί?

Και το μαζί πως γίνεται ένα,

κι αυτό ξανά μαζί?

 

Στίχοι γραμμένοι στο χαρτί

Νήμα χωρίς αρχή,

Νόημα δίχως άκρη,

για σένα που λεν Αγάπη.»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Αντρέα Καμιλλέρι: Επιθεωρητής Σάλβατορε Μονταλμπάνο

‘Οπως ο Σέρλοκ Χόλμς, ήρωας του ‘Αρθουρ Κόναν Ντόιλ, όπως ο Ηρακλής Πουαρό της Αγκάθα Κρίστι, ή ο αστυνόμος Μπέκας του Γιάννη Μαρή έτσι κι η Ιταλία έχει αποκτήσει το δικό της επιθεωρητή: τον Σαλβατόρε (Σάλβο) Μονταλμπάνο του Αντρέα Καμιλλέρι.

Από το καλοκαίρι βρέθηκαν στα χέρια μου βιβλία του εν λόγω συγγραφέα, κι εκ τότε τα διαβάζω το ένα μετά το άλλο.  Με πυρήνα πάντα τη πόλη της Βιγκάτα (Πόρτο Εμπέντοκλε) κι το αστυνομικό της τμήμα, ο επιθεωρητής Μονταλμπάνο μαζί με τους αστυνόμους του, Μίμι Αουτζέλλο, Φάτζιο και Γκάλλο αλλά και τον κωμικό «στυλοβάτη» του τμήματος Καταρέλλα, εξοιχνιάζουν σε κάθε βιβλίο μια ιστόρια. Κλοπές, ληστείες, δολοφονίες, απαγωγές κι ό.τι άλλο «συνηθισμένο» μπορεί να φανταστεί κανείς μας ότι ερευνά ένα το αστυνομικό τμήμα μιας πόλης. Οποιασδήποτε πόλης. Της δικής μου, της δικής σου πόλης.

Ο Μονταλμπάνο δεν είναι ένας εξωπραγματικός ήρωας. Δεν πρόκειται για μια εκκεντρική ή ιδιαίτερα μοναδική προσωπικότητα, που αναζητείται όταν κανείς άλλος δεν μπορεί να δώσει τη λύση στο εκάστοτε αστυνομικό αίνιγμα. Ο Μονταλμπάνο είναι απλά ένας καθημερινός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που εργάζεται αγαπώντας αυτό που κάνει.

Στα βιλία όπως «Ο χορός του γλάρου», «Το κυνήγι του θησαυρού», «Ακτίνα Φωτός», «30 ημέρες με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο» αλλά κι πολλά άλλα ακόμη, γελάς, προβληματίζεσαι, αγχώνεσαι, φοβάσαι, συγκλονίζεσαι, διασκεδάζεις.

Τα διαβάζω γιατί το απλό και το καθημερινό είναι αυτό που σε αγγίζει και σε γοητεύει.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

 

Πεπρωμένο.

«Κι πάλι εδώ..στο ίδιο μέρος..

γνωστός ο δρόμος..χιλιοπερπατημένος..

κι είχα πει δε θα τον περπατήσω άλλη φορά..

ένιωθα καλά, μακριά από έσενα Μοναξιά.

Κι όμως νά, κατάρα γίνεσαι-μέλλον που ξημέρωσε ξανά..

Κι δεν μπορώ να σ’αρνηθώ για ακόμα μια φορά.

 

‘Ηταν αλλιώς όταν με είχες εκεί μέσα.. ήταν αλλιώς..

‘Ενιωθα ήρεμος στην αγκαλιά σου, δύνατος..

Κι όλα αλλάξαν ξαφνικά κι δν μπορώ..

Δεν το μπορώ κι αν σ’αγαπώ, θα σ’αρνηθώ..

Κι με πονάει που φεύγω.. κουράστηκα να φεύγω..

Κουράστηκα να περπατώ το ίδιο πεπρωμένο..

 

Ευτυχισμένες στιγμές: πολλές..

πολλές είχα μαζί σου..

Σαν ηλιαχτίδες πρόβαλαν ξανά μαζί με τη μορφή σου..

Να τις θωρώ αδυνατώ, πληγιάζουν την ψυχή μου..

Είναι σκληρό, πολύ σκληρό να θυμηθώ πως ήσουν η αναπνοή μου..

 

Αν θέλει ο χρόνος και ο καιρός,

τα λόγια τα σωστά ν’αρθρώσεις,

τότε η λέξη, η πράξη, η φράση αυτή η μαγική..

θ’αρκεί..

τον πάγο να τον λιώσει

την κλειδαριά να ξεκλειδώσει

και την καρδιά στη θέση της να ορθώσει.»

 

Μη πιστέψεις ποτέ ότι δε σ’αγάπησα.

 

 

«The fault in our stars» by John Green

Το εν λόγω βιβλίο περιγράφει μέσα από μια δύσκολη καθημερινότητα το ταξίδι της αγάπης όπως βιώνεται από δύο νέους που δεν έχουν «χρόνο» στη ζωή.

Είναι ένα πολύ όμορφο κι αισιόδοξο βιβλίο, όπου θα γελάσεις και αναρρωτηθείς αν τελικά απολαμβάνεις κι εσύ τη ζωή, όντας καλά ή όχι.

Το διαβάζω γιατί η ζωή σε «αναγκάζει» να την ζήσεις, να την βιώσεις, να την γνωρίσεις μέσα κι από τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Και αυτό είναι μαγικό-απλά μαγικό.!

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Για Σένα»

«Σαν χθες μοιάζει που σμίξαμε

ώρες, μέρες, μήνες πέρασαν

κι όλοι οι φόβοι μου προσπέρασαν.

 

Το χέρι σου θέλω να κρατώ,

δίπλα σου να περπατώ,

όμορφες στιγμές μαζί σου να γευτώ.

 

Σ’αγαπώ θα πεις, και σ’αγαπώ θα πω

κι οι δυο Μαζί… Εδώ..,

κανένα όνειρο δεν ήταν πιο αληθινό.»

 

Με αγάπη,

Κωνσταντίνα.!

» Το Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη

«[..] Έτσι μιλώ για σένα και για μένα..

Επειδή σ’αγαπώ, και στην αγάπη ξέρω να μπαίνω σαν Πανσέληνος..

[..]

Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ ακούς..

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ’ ακούς της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
και δε γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς
δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς..

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς
από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς
να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς..

Μες στη μέση της θάλασσας..

από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς
με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς..

Άκου, άκου..
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει -ακούς;
Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιός φωνάζει -ακούς;
Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

21 Μαρτίου : Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, παραθέτω ένα αγαπημένο μου απόσπασμα από το ποίημα ‘Αξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη.

«Μόνος κυβέρνησα τη θλίψη μου

Μόνος αποίκησα τον εγκαταλειμμένο Μάιο

Μόνος εκόλπωσα τις ευωδιές

Επάνω στον αγρό με τις αλκυονίδες

Τάισα τα λουλούδια κίτρινο, βουκόλισα τους  λόφους

Επυροβόλησα την ερημιά με κόκκινο!

Είπα: δε θα’ναι η μαχαιριά βαθύτερη από την κραυγή

Και είπα: δε θα’ναι το ‘Αδικο τιμιότερο απ’το αίμα!

Το χέρι των σεισμών, το χέρι των λιμών

Το χέρι των εχτρών, το χέρι των δικών

Μου, εφρένιασαν εχάλασαν  ερήμαξαν αφάνισαν

Μία και δύο και τρείς φορές

Προδόθηκα κι απόμεινα στον κάμπο μόνος

Πάρθηκα και πατήθηκα σαν κάστρο μόνος

Το μήνυμα που σήκωνα τ’άντεξα μόνος!

 

Μόνος απέλπισα το θάνατο

Μόνος εδάγκωσα μες τον Καιρό με δόντια πέτρινα

Μόνος εκίνησα για το μακρύ

Ταξίδι σαν της σάλπιγγας μες τους αιθέρες!

‘Ηταν στη δύναμή μου η Νέμεση, το ατσάλι κι η ατιμία

Να προχωρήσω με τον κορνιαχτό και τ’άρματα

Είπα: με μόνο το σπαθί του κρύου νερού θα παραβγω

Και είπα: με μόνο το ‘Ασπιλο του νου μου θα χτυπήσω!

Στο πείσμα των σεισμών, στο πείσμα των λιμών

Στο πείσμα των εχτρών, στο πείσμα των δικών

Μου, ανάντισα κρατήθηκα ψυχώθηκα κραταιώθηκα

Μία και δύο και τρείς φορές

Θεμελίωσα τα σπίτια μου στη μνήμη μόνος

Πήρα και στεφανώθηκα την άλω μόνος

Το στάρι που ευαγγέλισα το’δρεψα μόνος! »

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα..!