» Το Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη

«[..] Έτσι μιλώ για σένα και για μένα..

Επειδή σ’αγαπώ, και στην αγάπη ξέρω να μπαίνω σαν Πανσέληνος..

[..]

Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ ακούς..

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ’ ακούς της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
και δε γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς
δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς..

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς
από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς
να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς..

Μες στη μέση της θάλασσας..

από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς
με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς..

Άκου, άκου..
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει -ακούς;
Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιός φωνάζει -ακούς;
Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς..»

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

Advertisements

21 Μαρτίου : Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, παραθέτω ένα αγαπημένο μου απόσπασμα από το ποίημα ‘Αξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη.

«Μόνος κυβέρνησα τη θλίψη μου

Μόνος αποίκησα τον εγκαταλειμμένο Μάιο

Μόνος εκόλπωσα τις ευωδιές

Επάνω στον αγρό με τις αλκυονίδες

Τάισα τα λουλούδια κίτρινο, βουκόλισα τους  λόφους

Επυροβόλησα την ερημιά με κόκκινο!

Είπα: δε θα’ναι η μαχαιριά βαθύτερη από την κραυγή

Και είπα: δε θα’ναι το ‘Αδικο τιμιότερο απ’το αίμα!

Το χέρι των σεισμών, το χέρι των λιμών

Το χέρι των εχτρών, το χέρι των δικών

Μου, εφρένιασαν εχάλασαν  ερήμαξαν αφάνισαν

Μία και δύο και τρείς φορές

Προδόθηκα κι απόμεινα στον κάμπο μόνος

Πάρθηκα και πατήθηκα σαν κάστρο μόνος

Το μήνυμα που σήκωνα τ’άντεξα μόνος!

 

Μόνος απέλπισα το θάνατο

Μόνος εδάγκωσα μες τον Καιρό με δόντια πέτρινα

Μόνος εκίνησα για το μακρύ

Ταξίδι σαν της σάλπιγγας μες τους αιθέρες!

‘Ηταν στη δύναμή μου η Νέμεση, το ατσάλι κι η ατιμία

Να προχωρήσω με τον κορνιαχτό και τ’άρματα

Είπα: με μόνο το σπαθί του κρύου νερού θα παραβγω

Και είπα: με μόνο το ‘Ασπιλο του νου μου θα χτυπήσω!

Στο πείσμα των σεισμών, στο πείσμα των λιμών

Στο πείσμα των εχτρών, στο πείσμα των δικών

Μου, ανάντισα κρατήθηκα ψυχώθηκα κραταιώθηκα

Μία και δύο και τρείς φορές

Θεμελίωσα τα σπίτια μου στη μνήμη μόνος

Πήρα και στεφανώθηκα την άλω μόνος

Το στάρι που ευαγγέλισα το’δρεψα μόνος! »

 

Φιλικά,

Κωνσταντίνα..!

«Οι τρεις Σωματοφύλακες» του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρας)

Ποιός δε γνωρίζει τη φράση: «‘Ενας για όλους και όλοι για έναν»?

Το εν λόγω βιβλίο το έψαχνα καιρό – ίσως χρόνια, κάθως είναι εξαντλημένο- και μου προσφέρθηκε αναπάντεχα με ιδιαίτερο τρόπο.. Εξιστορεί το δέσιμο, την αλληλεγγύη, την ενότητα, την βαθιά αγάπη τεσσάρων νέων, τεσσάρων αντρών την εποχή του Ρισελιέ, του Λουδοβίκου του 13ου και των σωματοφυλάκων. ‘Ομως δεν είναι τόσο απλοϊκό όσο ίσως διατυπώνεται.

Στο βιβλίο αυτό δεν περιγράφεται απλώς μια δυνατή φιλία. Συχνά στη ζωή καλείσαι να διαχειριστείς δύσκολες, περίπλοκες και καμιά φορά επικίνδυνες καταστάσεις, όπου η επιτυχής έκβαση αυτών διασφαλίζει την επιβίωση σου. Μόνος σου, δεν τα βγάζεις πέρα στη ζωή.. Χρειάζεσαι ανθρώπους που μπορείς να βασιστείς σε αυτούς, που δε θα σε «αδειάσουνε», ούτε θα σε προδώσουνε, που θα ρισκάρουν για σένα κι οι ίδιοι ίσως το κεφάλι τους αν χρειαστεί.. ‘Εχεις τέτοιους ανθρώπους που θα λειτουργούν αυθόρμητα με αυτό το τρόπο για σένα, γιατί θα λειτουργείς κι εσύ αυθόρμητα το ίδιο γι’αυτούς..

Για σένα μπορεί να είναι η οικογένεια ή ο σύντροφος, για τον διπλανό σου ένας συνάδελφος ή συντοπίτης, για κάποιον άλλον ένας φίλος ή κάποιος άγνωστος έως τότε στη ζωή του άνθρωπος. Αυτοί οι άνθρωποι, όποιοι κι αν είναι στη ζωή του καθενός, αν υπάρχουν, είναι ανεκτίμητοι και ανεκτίμητος είσαι κι εσύ γι’αυτούς..

Το διαβάζω γιατί νιώθω ευγνωμοσύνη στη ζωή μου γι’αυτούς τους ανθρώπους, αν έχω σταθεί τυχερός, και τους αναζητώ μπορώντας να τους αναγνωρίσω πλέον αν δεν τους έχω..

Φιλικά,

Κωνσταντίνα..!

«Η Περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ» του Χ. Φ. Λάβκραφτ

Ο Τσάρλς Ντέξτερ Γουόρντ εξαφανίζεται από το δωμάτιο όπου φυλασσόταν σε μια ψυχιατρική κλινική, χωρίς να αφήσει ίχνος πίσω του και χωρίς κανέναν προφανή τρόπο απόδρασης. Και κάπως έτσι ο Λάβκραφτ μας εισάγει αναδρομικά στον μυστηριακό του κόσμο.. Ξεκινώντας από το τέλος προσπαθεί να μας ξετυλίξει το κουβάρι που μας οδήγησε εκεί. Και είναι όλα τα στοιχεία εκεί.. και όμως δεν είναι!

Η ατμόσφαιρα που επικρατεί σε όλο το βιβλίο, γεμάτη σκιές. Νιώθεις πάντα μια ανατριχίλα σαν να υπάρχει κάτι που διαισθάνεσαι αλλά δεν στο επιβεβαιώνει πουθενά. Δεν προσπαθεί καθόλου να υποκρύψει πράγματα ή να σε παραπλανήσει σε λάθος συμπεράσματα για τον ήρωα. Σου παραδίδει τα πάντα απλά μέσα από ένα υπέροχο πέπλο σιωπής και τρόμου! Ακόμα και ο ίδιος ο ήρωας (Τσαρλς) είναι μια σκιά, ενεργητικός χαρακτήρας αλλά όχι στην επιφάνεια του. Ο Λάβκραφτ δημιούργησε έναν χαρακτήρα που παρά τις σκοτεινές του ιδιότητες και ασχολίες (αποκρυφισμό και διάφορα άλλα) σε προκαλεί κάθε στιγμή να τον συμπαθήσεις.

Το διαβάζω.. γιατί πάει καιρός από τότε που κάτι μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι τέλους.. μέχρι να βγουν αληθινές οι υποψίες που πλανόνται στο βιβλίο από την πρώτη στιγμή. Και γιατί όλο το βιβλίο είναι γραμμένο σαν να προσπαθείς να φωτίσεις με φακό κάτι που σε τρομάζει ήδη.. Οπότε ανάψτε τους φακούς σας και ξεκινήστε..

Καλή ανάγνωση,

Βιβή

«Η ταβέρνα» του Εμίλ Ζολά

Πρόκεται για το δεύτερο βιβλίο του Εμίλ Ζολά που διάβασα (γράφτηκε το 1877) και το οποίο έχει αποτυπωθεί μέσα μου. Διαβάζοντάς το κανείς, παρατηρεί τα συναισθήματα του να εναλλάσσονται, να χαίρεται, να λυπάται, να ελπίζει, να πικραίνεται, να θυμώνει, να απορεί.

Η ηρωίδα του βιβλίου προερχόμενη από φτωχική οικογένεια, ανοίγει τα φτερά της και προσπαθεί να ζήσει τη δική της ζωή στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Με φόντο αυτήν την προσπάθεια ο συγγραφέας αποτυπώνει τις συνθήκες διαβίωσης της τότε εργατικής τάξης και θίγει τη μάστιγα του αλκοολισμού, με γραφή άμεση, καθηλωτική. Το πρόβλημα τίθεται μπροστά στον αναγνώστη και δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο από το να το κοιτάξει κατάματα.

Το διαβάζω γιατί τελικά μπορώ να ξεφύγω από ό.τι έχω ζήσει στο παρελθόν κι απ’ ό.τι ζω στο παρόν?

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«O Μπρούτζινος Καβαλάρης» της Πωλλίνα Σίμονς

Τατιάνα…ένα αθώο έως τότε κορίτσι που ζεί στριμωγμένο μαζί με όλη της την οικογένεια μέσα σε δυο κάμαρες. Αλεξάντερ…ένας όμορφος αξιωματικός του κόκκινου στρατού που ερωτεύεται αυτή την αθωότητα.Βλέπουμε μέσα από τα μάτια τους τη ζωή στο παγωμένο Λένινγκραντ κατά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο, και ζούμε έναν μεγάλο έρωτα, έναν έρωτα μάθημα για τις «μεγάλες αγάπες«…

Το διαβάζω γιατί…γίνομαι ένα με τους ήρωες, κρυώνω και εγώ μαζί τους, πεινάω και εγώ, κλαίω και εγώ για τα δεινά και την εξαθλίωση αυτού του πολέμου, ζώ τον έρωτα τους σε όλο του το μεγαλείο, παίρνω ένα μάθημα ζωής και δεν κλείνω αυτό το βιβλίο μέχρι να φθάσω στην τελευταία του σελίδα, στη τελευταία του γραμμή..!

Εύη Κ.

«Υπερηφάνεια και Προκατάληψη» της Τζέην Ωστεν

Ελίζαμπεθ. Κύριος Ντάρσυ.

Οι ήρωες του βιβλίου, οι πράξεις, οι ενέργειες και σκέψεις των οποίων αποδίδουν όλες τις δυνατές σημασίες – έννοιες των λέξεων «υπερηφάνεια» και «προκατάληψη».

Με φόντο μια έντονα ταξική εποχή και κοινωνική διάκριση, όπου η θέση της γυναίκας είναι η καλλιέργεια και η μόρφωση στο σπίτι με σκοπό ένα καλό γάμο και μόνο, δύο νέοι με διαφορετικές αφετηρίες αλλάζουν  και μετασχηματίζονται ωριμάζοντας εξαιτίας ισχυρών συναισθημάτων.

Με αριστοτεχνική γραφή, εξαιρετική μετάφραση, ολοκληρωμένους χαρακτήρες, το βιβλίο αυτό δεν συγκαταλέγεται τυχαία στη κλασσική λογοτεχνία.

Το διαβάζω γιατί αγαπώ σημαίνει οριοθετώ τον εγωισμό.. Αγαπώ σημαίνει αποδέχομαι, Αγαπώ σήμαινει μένω εδώ.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!