«Ο καθηγητής» της Σαρλοτ Μπροντέ

Το ολοκλήρωσα εχθές. Με απορρόφησε..’Ολο τον καιρό που το διάβαζα, όσο κι αν ήμουν κουρασμένη, συνέχιζα κι άλλο..κι άλλη μια σελίδα.. κι άλλη μια.! Σίγουρα ο χρησιμοποιούμενος γραπτός λόγος έπαιξε ρόλο. ‘Αλλωστε αυτό προσδοκά κανείς από ένα κλασσικό έργο.

‘Ενας νέος, έχοντας μόλις ολοκληρώσει τις σπούδες του, χωρίς οικονομικά μέσα, χωρίς ουσιαστική υποστήριξη στην Βρετανία του 19ου αιώνα προσπαθεί να κερδίσει τη ζωή του. Αρχικά να επιβιώσει..και έπειτα, γιατί όχι, να ονειρευτεί, να δημιουργήσει. Βιώνει εμπειρίες, δέχεται ή απορρίπτει βοήθεια, εργάζεται, ερωτεύεται, αγαπάει. Ζεί. Καταφέρνει και ζει τη ζωή που θέλησε.

Το διαβάζω γιατί είναι ανθρώπινο. Από τα λίγα βιβλία που έχω διαβάσει που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ο μύθος που εξιστορεί είναι κοντά στην πραγματικότητα. Στη πραγματική ζωή. Είναι ένα απλό, συντροφικό βιβλίο με ουσία.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Λευκές νύχτες κι άλλες νουβέλες» Φ. Ντοστογιέφσκι

Είναι η πρώτη μου επαφή με Ντοστογιέσκι και σίγουρα κάποιος που είχε διαβάσει περρισότερα να είχε να πει άλλα πράγματα από αυτά που πρόσεξα εγώ διαβάζοντας τις νουβέλες του.

Στην έκδοση που έχω στα χέρια μου περιλαμβάνονται 8 διαφορετικές νουβέλες. Σε όλες οι ήρωες είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένοι με την ηθική πλευρά του εαυτού τους και με το συναίσθημα που ακόμα και όταν κάτι δεν τους πάει καλά δεν μπορείς να νιώσεις άσχημα για αυτούς. Είναι σαν να σου μεταδίδουν μια αίσθηση συναισθηματικής ολοκλήρωσης ή ίσως και ηθικής πληρότητας που έχει εκλείψει από τον κόσμο μας. Ακόμα και όταν οι νύχτες είναι απλά »λευκές» και η κοπέλα διαλέγει άλλον, ακόμα και όταν φτάνει το τέλος του ήρωα για να αποκαλύψει με συγκίνηση ψυχής το λάθος του.. ακόμα και τότε δεν το νιώθεις σαν λάθος.

Σίγουρα και εγώ περίμενα όταν έπιανα στα χέρια μου τον συγκεκριμένο συγγραφέα να με μεταφέρει σε χώρους παγωμένους με ανθρώπους μίζερους και καταθλιπτικούς χωρίς καμιά ελπίδα για την σωτηρία τους. Προς μεγάλη έκπληξη το μόνο που ταίριαξε στις προσδοκίες μου ήταν τα παγωμένα σκηνικά. Οι χαρακτήρες που περιγράφονται είναι έτοιμοι να παραδεχτούν τα λάθη τους ακόμα και αν αυτά σημαίνει να ταπεινώσουν τους ίδιους τους εαυτούς. Και το κάνουν με τόση αυταπάρνηση και τόση προσοχή ώστε να μην θίξουν κανέναν άλλον που είναι σαν να βλέπεις το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπου, όπως θα έπρεπε να είναι.

Φυσικά, αυτή μπορεί να είναι η δικιά μου άποψη και η δικιά μου οπτική γωνία..

Το διαβάζω γιατί είναι μια ευκαιρία να δεις ανθρώπους που φαίνονται μίζεροι να αλλάζουν μπροστά στα μάτια σου..και ίσως μπορέσεις να μεταφέρεις αυτήν την οτπική γωνία και στους  ανθρώπους που κυκλοφορούν γύρω σου.. Και φυσικά είναι πολύ καλό για πρώτη επαφή με έναν συγγραφέα που φημίζεται για το βάρος των βιβλίων του (είναι από τα πιο μικρά του).

Καλή ανάγνωση,

Βιβή

«Εχθροί εξ’αίματος»του Αρκά

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του Αρκά, ο οποίος είναι πάντα επίκαιρος, είναι κλασσικός. Πέρα από τον «Προφήτη», που εκδόθηκε το 2016, αρκετά παλαιότερα, το 2007 είχε εκδοθεί ένα θεατρικό: το » Εχθροί εξ’ αίματος».

Στο έργο του αυτό, ένας άνθρωπος μετά απο τροχαίο πέφτει σε κώμα, και τα όργανα του σώματος αναστατωμένα ψάχνουν να δουν τί γίνεται, τί θα κάνουν. Συμμαχίες, αντιπαραθέσεις και φυσικά το ατομικό ώφελος εις βάρος του συνόλου γίνεται αντικείμενο συζήτησης στις στιχομυθίες του έργου.

Το ποιός θα κερδίσει, αξίζει να το ανακαλύψετε.

Το διαβάζω γιατί χρειάζεται να θυμάμαι πώς  κάποιες φορές χρειάζεται να προστατεύσω τον εαυτό μου με κάθε τρόπο.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«H Κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά (υιος)

Το εν λόγω βιβλίο είναι από τα αγαπημένα μου. Αυτή μια εταίρα, αυτός γόνος καλής οικογένειας. Την ερωτεύεται βαθιά. Τον αγάπησε όσο κανέναν. Οι κόσμοι αταίριαστοι κι η κοινωνία αντίθετη.

Πρόκειται για έναν κλασσικό, ρομαντικό, μεγάλο, μυθιστορηματικό έρωτα που – κακά τα ψέματα – συγκινεί και τις πιο σκληρές καρδιές. Γιατί αξίζει να διαβαστεί?

Το διαβάζω γιατί είναι ωραίο να βλέπεις πως μια γυναίκα βρίσκει το θάρρος κι αλλάζει επειδή αγαπά, και συγκλονιστικό να διαβάζεις πως αυτή η αλλαγή άξιζε τον κόπο..!

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Πρόγευμα στο Τίφφανις» του Τρούμαν Καπότε

Πολλοί αναγνώστες θα γνωρίζουν ήδη πάνω κάτω την υπόθεση από την ομόνυμη ταινία. Μη γελιέστε όμως, το βιβλίο είναι πάντοτε αλλιώς.. Μην επαναπαυτεί κανείς σας και πει οτι ξέρει τι γίνεται στον κόσμο της Χόλυ απλά και μόνο βλέποντας την ταινια. Ούτε βέβαια και διαβάζοντας το βιβλίο μπορείς να είσαι σίγουρος για το τι γίνεται στον κόσμο της. Η Χόλυ Γκολάιτλι, ο βασικός χαρακτήρας του βιβλίου, μια κοπέλα τόσο αληθινά ψεύτικη που καθένας μας αξίζει να την γνωρίσει (όσο σε αφήνει και όσο την φαντάζεσαι) και να αποφασίσει αν την πιστεύει ή όχι.
Γεμάτη ενέργεια, ελευθερία για αυτήν και τους γύρω της, μοιάζει σαν να μην την αγγίζει τίποτα αρνητικό.. Μα όμως μας αποκαλύπτει και η ίδια ακόμα για τις πιο βαθιά μελαγχολικές τις μέρες που δεν ξέρει γιατί μελαγχολεί και που μόνο αν το έχει νιώσει κάποιος μπορεί να ταυτιστεί μαζί της. Το βιβλίο είναι μια αναζήτηση της ευτυχίας, της αγάπης και της ολοκλήρωσης αλλα διατηρώντας την ελευθερία του ατόμου. Αναζήτηση της συνύπαρξης παράλληλα και διαμέσου της ελευθερίας και της διατηρησης του εγώ σου..  Από την άλλη βέβαια μπορεί κάποιος να το δει και σαν απλά μια ιστορία για ένα τρελό τρελό κορίτσι που δεν ξέρει τι του γίνεται..

Το διαβάζω γιατί ταυτίζομαι με την ηρωίδα, γιατί ίσως μαζί να ανακαλύψουμε το «γιατί» μελαγχολείς όταν δεν υπάρχει εμφανής λόγος, γιατί η αγάπη και η ελευθερία ίσως να μην μπορουν να συνυπάρξουν, αλλα ίσως και να μην είναι τόσο κακό πια αυτό.

Καλή ανάγνωση,
Βιβή

«Πανσέληνος»

..Και μετά τίποτα..
Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις..
Τα φαντάσματα ξυπνούν με άγριες διαθέσεις..
Γλιστρούν στην πόρτα, πληγιάζουν το παρόν..
Τρέχεις Εσύ ψυχή τη νύχτα να προλάβεις..
Αργοσβήνει το φως κι εσύ χλωμιάζεις..
Φωνή σταθερή από πηγάδι σε τραβά..
Ξημέρωσε απ’τα φιλιά..(?)/(!)

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Σχεδόν Διάφανο Γαλάζιο» του Χαρούκι Μουρακάμι.

Ο Μουρακάμι δε στόχευε στον εντυπωσιασμό. Τον ενδιέφερε ο βαθύς τριγμός που μας ωθεί να αναρωτηθούμε εάν ο συμβατικός τρόπος ζωής είναι και η αντικειμενική πραγματικότητα. Μέσα από μια παραληρηματική αφήγηση που ξεφεύγει από τον επιβαλλόμενο καθωσπρεπισμό της σύγχρονης εποχής, ο συγγραφέας στο «Σχεδόν Διάφανο Γαλάζιο» μας ταξιδεύει από τη λογική στην παράνοια, από το αληθινό στο σουρεαλιστικό, μέσω των αισθήσεων και των παραισθήσεων των τραγικών ηρώων του. Ξεπερνώντας τους συμβατικούς κανόνες, ο Μουρακάμι παρουσιάζει μία ιστορία γεμάτη κοινωνικές, ηθικες και συνειδησιακές καταχρήσεις.
Το διαβάζω γιατί ο κόσμος της λογοτεχνίας θα ανιχνεύσει αυτό το κεντρικό, το ξέφρενο δημιούργημα της ανθρωπινής υπόστασης.

Με εκτίμηση,
Νίκος Δημήτριος Φακωτάκης