Όσα οι στιγμές μας χτίζουν

της αβύσσου οι άγκυρες γκρεμίζουν.

Όσα φιλιά μας ταξιδεύουν

τόσα είναι τα πρέπει που μας δένουν.

Όταν τολμώ να σε ζητήσω,

η ζωή θα με γυρίσει πίσω

κι όταν πονάω για να σ’ αφήσω,

οι θεοί σε φέρνουνε εδώ να ζήσω.

Δρόμοι μπλεγμένοι, δρόμοι γυαλί

κορμιά  μοναχά, κορμιά φυλακή.

Μα σαν οι ψυχές μιλούν,

όλα τριγύρω σιωπούν.

Σ’αγαπώ.

Κωνσταντίνα.!