«Μεσάνυχτα στη βιβλιοθήκη» του Ματ Χεϊγκ

Πόσες ζωές μπορείς να ζήσεις?

Πόσες ζωές μπορείς να μετανιώσεις?

Πολυδιαφημισμένο, σύγχρονο βιβλίο. Η ηρωίδα του βιβλίου, όντας σε απόλυτη απόγνωση και έχοντας πιάσει πάτο βρίσκει το θάρρος και την ελπίδα της ξανά έπειτα από «λίγο χρόνο στη βιβλιοθήκη της ζωής της». Δοκιμάζοντας πολλές διαφορετικές επιλογές για τις οποίες νόμιζε ότι μετάνιωνε γνωρίζει τον εαυτό της και αποφασίζει πώς θα ήθελε να ζήσει τη πραγματική της ζωή. Και τολμά να ξαναπροσπαθήσει για αυτό.

Φαίνεται λίγο απλοϊκό και αυτονόητο αν το αναλογιστεί κανείς. Συμβαίνει όμως? Πόσες φορές δεν είπαμε όλοι «αν δεν είχα κάνει εκείνο τώρα θα ήταν αλλιώς«. Αλήθεια πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό? Θα ήταν όντως καλύτερα/χειρότερα/πιο εύκολα/δυσκολότερα? Κανείς δε θα μάθει ποτέ.. ‘Έχει όμως αλήθεια σημασία? Κατά τη γνώμη μου δεν έχει, αν είσαι αυθεντικός σε ο.τι κάνεις, διαλέγεις ή επιλέγεις. Επιτυχία είναι να κάνεις αυτό που μπορείς, εκεί που βρίσκεσαι, με αυτά που έχεις. Και ευτυχία είναι να είσαι καλά με τον εαυτό σου.

Το διαβάζω γιατί χρειάζεται να ξαναθυμηθώ ότι σημασία έχει το πως θέλω εγώ να ζω, χωρίς ενοχές, χωρίς αν, χωρίς γιατί.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

«Πυξίδες»

Δεν έχει νόημα κανένα να πάω μπρος χωρίς εσένα. Θυμάσαι? 

Η γλύκα της αφής σου

δεν έχει ξεθωριάσει στη παλάμη μου,

κάθε που περπατώ σ’ αναζητώ

κι ας μην είσαι εδώ.

Μισός περίπατος, λειψός, χωρίς εσένα. Λυπάσαι?

Τα νέα σύμπαντα προσπάθησα

μόνη να τα διαρρήξω

μπροστά μου μόνο άβυσσος, βυθός να περπατήσω.

Είναι που σ’αγαπώ και νέκρωσαν μέσα μου οι πυξίδες

είναι που δε δουλεύουνε πια κι αυτές, να μ’ έβρεις μες τις νύχτες..

Κωνσταντίνα..

«Θυμός»

Θυμώνω για τα λόγια που είπες και είπα

Θυμώνω για όσα δεν είπες και όσα δεν είπα.

Θυμώνω για τα λόγια που σου ‘πάνε και για τα λόγια των τρίτων,

Θυμώνω για τα λόγια που μου ‘πάνε και για τα λόγια των λίγων.

Θυμώνω που λες πως μόνο εγώ φταίω

Θυμώνω που δε με συγχωρώ για όσα φταίω..

Θυμώνω που έφυγες και δε προσπάθησες

Θυμώνω που πάλευα ενώ ξεστράτιζες.

Θυμώνω που απλά «υποχώρησες» και δε  μ ‘αγάπησες..

Θυμώνω για το λίγο σου και το πολύ μου,

Θυμώνω για το ποτέ σου και το μαζί μου

Θυμώνω για το δικό μας χθες και το δικό σου αύριο.

Θυμώνω που σ ‘αγαπώ και μ ‘αδικώ..

Θυμώνω που δεν έχω τίποτα άλλο να πω.

Κωνσταντίνα..

Εγωισμός

Το πιο όμορφα μάτια μου

είναι τα όνειρα μου,

γιατί εκεί σε συναντώ ξανά στη μοναξιά μου.

Εκεί θυμάμαι τη στοργή και το γλυκό σου χάδι,

Εκεί θυμάμαι τη φυγή και το πικρό σημάδι.

Ξέρω να’ρθεις δε το μπορείς

Ξέρω δε θα γυρίσεις

Είναι πολύ για σε να μ ’αγαπάς

Πολύ να μ ‘αγαπήσεις.

Κωνσταντίνα.!

The end

«‘Ηταν αλήθεια..

Σίγουρα ήταν.

Το ξέρω απ’ το βράδυ εκείνο

και τότε και τώρα..

Ζήλεψε ο κόσμος το ταίριασμα.

Ζήλεψε ο κόσμος τη φωτιά.

Κι έπεσε πάνω μας σαν σκοτεινιά η ζήλια

σαν χείμαρρος, σαν καταχνιά.

Δέσμιοι της κοινωνίας

Δέσμιοι ετούτης της ζωής

Μόνοι εμείς κι αυτοί μαζί.»

Κωνσταντίνα..

«Υποθήκη»

Η υποθήκη σαν θα μπει

δύσκολα βγαίνει…

Ποιανού τα χρέη τί οφελεί?

Το χρέος από κοινού βαραίνει.

Κι είναι μισή πια η χαρά

και λιγοστή η ζήση.

Όνειρα μόνα, ορφανά..

~

Τι κι αν η ψυχή μου

λεύτερο ήθελε το φιλί.

Εμένα δε με ρώτησε κανείς…

Πρόβατο πάνε σε σφαγή.

Σε μένα τελικά τα βέλη

σε μένα ο καημός

και μένει για σε ο εγωισμός..

~

Μισή χαρά

Μισή πνοή

Μισή ζωή.

~

Σε τί καμβά να ζωγραφίσω

όταν τα χρώματα μακριά μου τα κρατάς?

Με τί πνοή να σε ζητήσω

όταν για αλλού σιγά σιγά πετάς..?

~

Γύρνα λοιπόν ψυχή στη λήθη,

ησύχασε, άλλο δε χρωστάς.

Πλήρωσε για σε την υποθήκη

η αγάπη που τόσο λαχταράς..

Κωνσταντίνα…

«Προσευχή»

«Δεν έχω αλλού από εσένα να στραφώ Χριστέ,

προστάτεψε με

Το δύσκολο δρόμο να διαβώ

οδήγησέ με

Να σώσω ο.τι πιο πολύ αγαπώ

βοήθησέ με

Κωνσταντίνα.!

«Αλλιώτικα»

«Δε με φοβίζει πλέον η σιωπή,
ούτε της μοναξιάς η πίκρα
είναι που αγροικώ στο θρόισμα
να γίνουν όλα αλήθεια.

Μεγάλωσα και άργησα,
άργησα να καταλάβω
κόμπος δε δένει τη ζωή
ούτε και κάτι άλλο..

Δε με φοβίζει πλέον η αυγή
σαν κάνω να ξυπνήσω
είναι που μόνο, μοναχά,
νοστάλγησα ν’ αρχίσω.

Ακούμπησα τα όνειρα μου μες τα χέρια σου
και μακριά σου τώρα πώς να ζήσω..»

Κωνσταντίνα..

«Πονταρίσματα»

«Mε νίκησες ζωή, ξανά..
Κι αυτήν ακόμα τη φορά..
Πάμε ξανά?
Μια παρτίδα ακόμα μοναχά!
Να ονειρευτώ ξανά, να προσπαθώ μετά
και πάλι απ’το μηδέν στο πουθενά.
Πεντόβολα να παίζουμε τα πρωινά μας
στις δύσκολες τις ώρες ασσόδυο οι ματιές
και στις μεγάλες τις χαρές, ρουλέτα τα όνειρά μας
για πονταρίσματα μεγάλα, εξωπραγματικά!
Πάμε ζωή ξανά?
Να ρεφάρω θέλω απόψε,
να μπορώ να ξαναχτίσω,
σε λευκό καμβά να ζωγραφίσω
κι ας έρθουν κύματα τα ντόρτια
χέρι-χέρι κι οι καημοί.
Πείσμα εγώ, εδώ:
Στο ποντάρισμα αυτό όσο και να χάνω, εγώ θα προσπαθώ.»

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!

 

«Μέση Αγγλία» του Τζόναθαν Κόου

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα βιώνει μια οικονομική κρίση όπου έχει φέρει τα πάνω – κάτω για τη πλειονότητα των Ελλήνων. Είναι γνωστό.  Αλλά μόνο η Ελλάδα? ‘Οχι θα πείτε αφού κι άλλες ευρωπαικές χώρες έχουν συνακόλουθα πληγεί. Κι αυτό είναι γνωστό.  ‘Ομως είναι γνωστό ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει αγγίξει περισσότερο από όσο θα ανέμενε κανείς ισχυρές χώρες, επιδρώντας βαθιά στη κοινωνική συνοχή τους, ισχυρές χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία?

Το βίβλιο του συγγραφέα Τζόναθαν Κόου με τίτλο «Μέση Αγγλία», αποτελεί ένα μικρό παραθύρο σε μια βρετανική πραγματικότητα που σε προβληματίζει καθώς συνειδητοποιείς ότι ίσως είχες μια άλλη εικονα για την ζωή του μέσου Βρετάνου στη σύγχρονη Αγγλία. Με αφορμή τους ήρωες του βιβλίου του «Η Λέσχη των Τιποτένιων» οι οποίοι ξανασυναντιούνται στη «Μέση Αγγλία», ο Τζόναθαν Κόου προσπαθεί τόσο να περιγράψει τη σύγχρονη Αγγλία,  όσο και να ψηλαφίσει τα αίτια που οδήγησαν την Αγγλία σε δημοψήφισμα αποχώρησης/παραμονής από την ΕΕ και στο αποτέλεσμά του. Μέσα από τα στόματα των ηρώων αποκαλύπτει προβληματισμούς, σκέψεις, κοινωνικές τάσεις που φαίνονται ότι υφίστανται στη Μεγάλη Βρετανία εκπλήσσοντας και προβληματίζοντας τον αναγνώστη, με ένα αβίαστο, χαλαρό τόνο, στοχαστικό. Στόχος του βιβλίου δεν είναι να εξηγήσει, παρά μόνο να προβλιματίσει.

Το διαβάζω γιατί μπορεί να αποτελέσει την αρχή για να γνωρίσεις τη κουλτούρα, τα προβλήματα και τις ανησυχίες ενός άλλου λαού.

Φιλικά,

Κωνσταντίνα.!